BLOGGER>> >VIEW ALL POSTS & TO READ THE LATEST POST>> > BLOGGER>>>ပိုစ္အားလံုးၾကည့္ရန္ႏွင့္ပိုစ္အသစ္ဖတ္ရန္>>>သုိ႔

Friday, August 31, 2012

THE FOUR NOBLE TRUTHS


What is Truth?
Truth is defined in the Oxford dictionary as the quality or a state of being true. Truth in a conventional sense is subjective and in one way or another is judgmental. Truth is something what most people accepted, but it may not always be agreeable to all. For instance, when we see a green traffic light a colour blind person may see it in another shade, and when most Asians regard durian fruit as having a pleasant smell, most Europeans may think that the smell is offensive.
How can we classify Truth?
• We can classify truth as conventional-truth where most people agree with a quality by convention; for example, we all accept that taking drugs is bad, but it may not be true to addicts who think it in another way.
• We can also classify truth conditionally, depending upon how one has become conditioned to a quality. Durian fruit is an example for the conditional-truth.
• There is another type of truth that is universal and is applicable to everybody. It is free of condition or convention. This type of truth is called "paramattha sacca" in Pali language, whilst conditional and conventional-truth is called "panatta sacca." Greed and anger, for example, are a part of human nature and it is a universal-truth that they exist. Everyone has these qualities although they may vary in intensity from one to another.
What are the Noble Truths?
They are the universal or ultimate-truths that can make a person to become noble or enlightened when they are understood and comprehended by the person. There are altogether four Noble Truths.
I. Dukkha sacca or the reality of suffering or unsatisfactoriness, imperfection and impermanence. Suffering exists in reality although we may try to hide it or justify it. The rich, the poor, the ugly, the beauty, the learned or an idiot, happiness or sadness, everything and everybody in this universe, in this conditioned-existence is Dukkha in one way or another. Some of these qualities may seem to be pleasant, but in reality they are all Dukkha in a sense that they are impermanent; they are hidden by a transient happiness that can be followed by unsatisfaction or suffering when we have to part with them or do not obtain them.
II. Samudaya sacca or the cause of suffering. All the qualities of suffering have five common roots which are Avija, wrong seeing or lack of supra-mundane wisdom (i.e., the Four Noble Truths), Sankhara or reactions and responses to our senses, Tanha or cravings, Upadana or attachment, clinging, obsession and Kamma-bhava or volitional actions. These five causes result in a continuous wandering in Samsara, the cycle of existences in which rebirths and deaths occur in sequence.
III. Nirodha sacca or the end of suffering. It is the cessation of all qualities of suffering and it is the ultimate perfection. It is the absolute peace and tranquillity that is eternal and is free from rebirth and death.
IV. Magga sacca or the path to the liberation from suffering. It is the eight-fold path comprising of right view (Samma ditthi), right thought (Samma sankappa), right speech (Samma vaca), right action (Samma kammanta), right livelihood (Samma ajiva), right effort (Samma vayama), right mindfulness (Samma sati) and right concentration (Samma samadhi).
Who discovered the Four Noble Truths?
Although the Noble Truths are present at all times they are not understood fully unless a teacher explains them. The Four Noble Truths are taught by the Buddha who became enlightened and came to know these realities by self inspection and analysis. A Samma Sambuddha is the enlightened human being who discovers the Four Noble Truths without any help and understands them perfectly and fully. Gotama Buddha contributed the knowledge of all the four Noble Truths which were lost at the time when he became enlightened.
Are the four Noble Truths taught by any other faiths ?
No, these truths are not known or understood fully by followers of any other faiths. A view or faith in Pali is called Ditthi and those who believe and follow the Four Noble Truths are called Right Viewers or Samma Ditthi, and the others are known as Wrong Viewers or Miccha Ditthi.
Some might consider that three out of the Four Noble Truths were already in existence before the time of the Buddha as suffering existed all the time and most of the causes of suffering were known before the time of the Buddha. They argued that Nirvana, a Sanskrit term for what was thought to be equivalent to Nibbana was said to have existed before the Buddha.
If we examine these facts closely, suffering exists all the time and it would have existed at the time of the Buddha without any doubt. However, the suffering for being in the Samsara, or in other words having to wander endlessly in the round of rebirths and deaths is in itself, is impermanent. This knowledge is the authentic contribution of the Buddha because everybody at that time thought that the realm of Brahma gods (in the Samsara) was permanent and unity with the soul of the Brahma God was the liberation from Samsara.
Similarly, most of the causes of suffering may have existed before the time of the Buddha, but Bhava tanha, the craving for existence which was a subtle form of clinging that made one to wander endlessly in the Samsara, was pointed out by the Buddha and by nobody else. Every teacher was preaching the doctrine of Atta, or eternal soul at that period and it was the Buddha who expounded the doctrine of Anatta, the absence of eternal soul and had gone against the main stream. Therefore, the Second Noble Truth is also the contribution of the Buddha.
Nirvana or Nibbana is the cessation of suffering and a liberation from wandering in the round of Samsara. This term is contributed by the Buddha, but some pointed out that it was in the Veda texts which were thought to have existed at the times of the Buddha. This term could be traced only in the Vedanta (the End of the Vedas) the school which gave organised and systemic form to the teaching of the Upanishads ( (philosophical compositions) ). This school is very much alive and nearly all the great Hindu religious teachers of recent centuries have been Vedantists of one branch or another. They regarded the Buddha as the ninth incarnation of Vishnu (one of the Hindu Gods) and added the teaching of the Buddha, the Majjhima Nikaya, in the Upanishad texts in the Middle Ages. This may be the reason why the word Nirvana was in the Veda texts and it could not have been in existence before the time of the Buddha.
If one may argue that Nirvana has the same meaning as the Hindu equivalent to liberation (Moksha), it is certainly not. The unity of the individual soul (Atman) with the one impersonal and absolute World-Soul (Brahman) is the liberation from Samsara in the Hindu sense. To achieve this highest bliss is the Hindu concept that is totally different from Anatta concept of the Buddhists. Therefore, the Third Noble Truth is also contributed by the Buddha. The Fourth Noble Truth is without any doubts, is solely contributed by the Buddha. There is no reason for having any suspicion on the authority of the Lord Buddha for the contribution of these Four Noble Truths. We must not be misled by any suggestion or any indication from anyone that the Buddha’s unique contribution is the Noble Eight-fold Path, and not the other Noble Truths.

Wednesday, August 29, 2012

ျပန္လွန္ေက်းဇူး ရွိစဖူး ။



လမ္းမ၌ စြန္႔ပစ္အပ္ေသာအမိုက္ပံု၌ ေမႊးလွဳိင္ေသာရနံ႔ရွိေသာ စိတ္ႏွလံုးကိုေမြ႕ကေလ်ာ္ေစတတ္ေသာ ပဒုမၼာၾကာသည္ ပြင့္ထြန္းေပၚေပါက္လာရသကဲ့သို႕
ထုိ႕အတူ အမိွဳက္သဖြယ္ျဖစ္ေသာ မ်က္ကန္းပုထုဇဥ္တို႕၏အလယ္၌ ျမတ္စြာဘုရား၏ တပည့္သာ၀ကမ်ားသည္ ပညာျဖင့္ အလြန္တင့္တယ္၏ ။ (ဓမၼပဒ-ပုပၹ၀ဂ္)
ေလာက၌ အမိႈက္ပံမ်ားသည္ ရွိၾက၏။ အမိႈက္ပံုမ်ားဟူသည္မွာ ရႊံ႕ညြန္မ်ားပင္ျဖစ္ၾက၏ ။
ရႊ႕ံညြန္မ်ားအတြင္းမွ ပဒုမၼာၾကာ ေပၚေပါက္လာ၏ ။ ထို႕ေၾကာင့္ ရႊံ႕ညြန္မ်ားသည္ တန္ဖိုးမဲ့မ်ားဟူ၍
မဆိုထုိက္ေပ။ အေကာင္းႏွင့္ အဆိုးသည္ အစဥ္အျမဲ ဒြန္တဲြလ်က္ရွိပါ၏။ အဆိုးကိုအေၾကာင္းျပဳ၍
အေကာင္းသည္ေပၚေပါက္လာခဲ့ရ၏။ အေကာင္းဟူ၍ ေပၚေပါက္လာရျခင္းသည္ အဆိုး၏ေက်းဇူးေၾကာင့္ပင္ျဖစ္၏။ ထုိ႕ေၾကာင့္အေကာင္းအေနျဖင့္ အဆိုးကုိေက်းဇူးတင္ရမည္ျဖစ္၏။ အေကာင္းသည္ အေကာင္းအေနျဖင့္ အဆိုးကိုစြန္႕ခြာရမည္မဟုတ္ေပ။
ပဒုမၼာရႊံ႕ညြန္ေၾကာင့္ျဖစ္ေပၚလာရျခင္းျဖစ္၏ ။အကယ္၍ရႊံ႕ညြန္သာ မရွိခဲ့လွ်င္ ပဒုမၼာၾကာသည္ ျဖစ္ေပၚလာႏုိင္စရာအေၾကာင္းမရွိေပ။ ထို႕ေၾကာင့္ပဒုမၼာၾကာအေနျဖင့္ ရႊံ႕ညြန္ကို ေက်းဇူးတင္ရမည္ျဖစ္၏။ ေက်းဇူးတင္လွ်င္ ေက်းဇူးဆပ္ဖို႕လို၏။ ေက်းဇူးဆပ္ျခင္းဟူသည္ကား
ရႊံ႕ညြန္ကို မစြန္႕ခြာဘဲ ရႊံ႔ညြန္ေတာကို အလွဆင္ေပးျခင္းပင္ျဖစ္၏။ အကယ္၍ မင္းမ်ား၊အမတ္မ်ား
သူေဌးသူၾကြယ္မ်ားက ပဒုမၼာၾကာကို ျမတ္ႏိုးပါသည္ဆိုသျဖင့္ ပဒုမၼာၾကာသည္ မင္းမ်ား၊ အမတ္မ်ား၊ သူေဌးသူၾကြယ္မ်ား ေနာက္သို႕ေကာက္ေကာက္ပါ ေအာင္လိုက္သြားမည္ဆိုပါလွ်င္
ရႊံ႕ညြန္ေတာသည္ မ်ားစြာပင္ ေၾကကြဲ၀မ္းနည္း၍ က်န္ရစ္ခဲ့ေပလိမ့္မည္။ ပဒုမၼာၾကာကလည္း ရႊံ႕ညြန္ေတာကို ေက်းဇူးကန္းရာေရာက္ေပလမ့္မည္။
ထိုနည္းတူပင္ အမိႈက္ေတာ၊ ရႊံ႕ညြန္ေတာႏွင့္တူေသာ လူမိုက္မ်ားကိုအေၾကာင္းျပဳ၍ ပညာရွိလူလိမၼာမ်ားသည္ ေပၚေပါက္လာရျခင္းျဖစ္၏။အကယ္၍ သံေ၀ဂယူစရာ လူမိုက္မ်ားသာ မွရိွဘူးဆိုပါလွ်င္ ပညာရွိလူလိမၼာမ်ားသည္ ေပၚေပါက္လာႏုိင္လိမ့္မည္မဟုတ္ေပ။
ထို႕ေၾကာင့္လူမိုက္မ်ားသည္ ပညာရွိလူလိမၼာမ်ားအေပၚ မ်ားစြာေက်းဇူးရွိပါ၏။
ေက်းဇူးမ်ားသည့္အေလ်ာက္လည္း ပညာရွိလူလိမၼာမ်ားက လူမိုက္မ်ားအားေက်းဇူးဆပ္သင့္ပါ၏။
ေက်းဇူးဆပ္ျခင္းဟူသည္မွာ လူမိုက္မ်ားအေနျဖင့္ လူမိုက္ဘ၀မွလြတ္ေျမာက္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးျခင္းျဖစ္၏။ အကယ္၍ပညာရွိလူလိမၼာမ်ားက မိမိတို႕ပညာရွိလူလိမၼာမ်ားအေနျဖင့္
လူမိုက္မ်ားကို လ်စ္လ်ဴရွဳျပီး မိမိတို႕တစ္ကိုယ္ေကာင္းဘ၀၌သာ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနမည္ဆိုပါလွ်င္ လူမိုက္တို႕၏ဘ၀မ်ားသည္ မ်ားစြာေၾကကဲြ၀မ္းနည္းဖြယ္ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္။ ပညာရွိလူလိမၼာမ်ားကလည္း လူမိုက္မ်ားကို ေက်းဇူးကန္းရာေရာက္ေပလိမ့္မည္။
ပဒုမၼာၾကာက ရႊံ႕ညြန္ေတာကိုေက်းဇူးဆပ္ရာ၌ ရႊံ႕ညြန္၏ အနံ႕အသက္မ်ား မိမိအေပၚ မကပ္ေရာ
က္ေစဘဲ ရႊံ႕ညြန္ေတာကို အလွဆင္သကဲ့သို႕ ပညာရွိလူလိမၼာမ်ားသည္ လူမိုက္မ်ားကိုေက်းဇူးဆပ္ရာ၌လည္း လူမိုက္တို႕၏စရိုက္မ်ား မိမိတို႕အေပၚ၌ မကပ္ေရာက္ေစဘဲ သည္းခံခြင့္လႊတ္ျခင္းျဖင့္ လူမိုက္တို႕၏ဘ၀ကို ကယ္တင္ထိုက္ပါေပ၏။ ထိုသို႕ကယ္တင္ျခင္းသည္
ပညာျဖင့္ ကယ္တင္ျခင္းဟူ၍ ေခၚဆိုပါေပ၏ ။(ဦးေရႊေအာင္- ဓမၼပဒမွထုတ္ႏုတ္တင္ျပပါသည္။)


Wednesday, August 22, 2012

လုပ္ငန္းမ်ားကို လုပ္ေဆာင္ရာတြင္ ထားရွိရမည့္ သေဘာထားသံုးမ်ိဳး ။


၁။ ပထမ သေဘာတရားမွာ မိမိ၏ဂုဏ္သိကၡာကို မိမိကေလးစားတန္ဖိုးထားရျခင္းပင္ျဖစ္၏။
တစ္သက္လံုးဖံုးထားသမွ် ခါးကုန္းခါမွေပၚဟူေသာ အျဖစ္မ်ိဳးမေရာက္ရေလေအာင္ မိမိတို႕၏
ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္လာေသာ မိမိတို႔၏ ဂုဏ္သိကၡာမ်ား ၊မိမိတို႔၏ မ်ိဳးရိုး
စဥ္ဆက္ဂုဏ္သိကၡာမ်ားကို ရိုေသေလးစား တန္ဖိုးထားေသာ သေဘာထားျဖင့္ လုပ္ငန္းမ်ားကို
လုပ္ေဆာင္ရ၏ ။ဤသေဘာထားကို အတၱာဓိပတိ ဟုေခၚဆိုရ၏။

၂။ ဒုတိယထားရွိရမည့္ သေဘာထားမွာ ေလာကာဓိပတိျဖစ္ပါ၏ ။ ေလာကာဓိပတိဟူသည္
ပတ္၀န္းက်င္ေလာက ကိုေလးစားျခင္းပင္ျဖစ္၏ ။ ပတ္၀န္းက်င္ေလာကတြင္ မိမိ၏မိသားစု၊
မိမိ၏ရပ္ရြာ၊ မိမိ၏ျမိဳ႕နယ္၊ မိမိ၏ႏို္င္ငံႏွင့္ ကမၻာတစ္ခုလံုးပါ၀င္၏ ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ဆိုရေသာ္
လူသားအားလံုးပါ၀င္၏ ။ အမွန္အားျဖင့္လူတစ္ေယာက္သည္ လူသားအားလံုးပါ၀င္ေသာ လူ႕အဖဲြ႕စည္း၏ အဖြဲ႕၀င္တစ္ဦးျဖစ္ေလရာ တစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းေကာင္းပါမွ လူ႕အဖြဲ႕စည္းတစ္ခုလံုး
ေကာင္းေပမည္။ ထို႕ေၾကာင့္လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္သည္ ပတ္၀န္းက်င္ေလာက၏ ျငိမ္းခ်မ္းသာယာေရးအတြက္ တာ၀န္ရွိပါ၏။ သို႕ျဖစ္၍ မိမိႏွင့္ပတ္သက္ျပီး
ပတ္၀န္းက်င္ေလာက၌ နစ္နာမႈမရွိရေလေအာင္ ပတ္၀န္းက်င္ကိုေလးစားရျခင္းျဖစ္ပါ၏။
ပတ္၀န္းက်င္၌ေနျပီး ပတ္၀န္းက်င္ကိုအေလးဂရုမျပဳေသာ လူသားမ်ိဳးႏြယ္စုေတြအေနႏွင့္
ပတ္၀န္းက်င္ကလည္း ထိုလူသားမ်ိဳးႏြယ္စုကို မ်က္ကြယ္ျပဳမည္မွာအမွန္ပင္ ။

၃။ တတိယ ထားရွိရမည့္သေဘာထားသည္ ဓမၼာဓိပတိ ျဖစ္၏ ။
ဤ၌ ဓမၼာဓိပတိသည္ အရာက်ယ္၏ ။ သံသရာတြင္းႏွင့္လည္းပတ္သက္၏ ။ သံသရာလြန္ႏွင့္လည္း
ပတ္သက္၏ ။ ေလာကႏွင့္လည္းပတ္သက္၏ ။ေလာကုတၱရာႏွင့္လည္း ပတ္သက္၏ ။လူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ခ်င္းစီႏွင့္လည္းပတ္သက္၏ ။ေလာကတစ္ခုလံုးႏွင့္လည္းပတ္သက္၏ ။
ထို႕ေၾကာင့္ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ သတ္မွတ္ထားေသာ ယဥ္ေက်းမႈမ်ား၊ ဓေလ့ထံုးစံမ်ား၊ စည္းမ်ဥ္းဥပေဒမ်ားႏွင့္ လုပ္ထံုးလုပ္နည္းမ်ားကို ဤေလာက ပစၥကၡ၌ ျငိမ္းခ်မ္းသာယာေရးအတြက္
စိတ္ရင္းမွန္ ၊ေစတနာမွန္ႏွင့္ ေလးစားအပ္၏ ။ တမလြန္ျငိမ္းခ်မ္းသာယာေရးအတြက္ ဆိုင္ရာဆိုင္ရာ သတ္မွွတ္ထားေသာ ကိုယ္က်င့္သိကၡာမ်ား ၊ကုသိုလ္ေကာင္းမႈမ်ား၊ ဆိုင္ရာမိမိယံုၾကည္ကိုယ္းကြယ္ရာ ဘာသာတရားဓမၼက်င့္စဥ္မ်ားကိုလည္း ေလးစားလိုက္နာအပ္၏။

အနက္အဓိပၸာယ္အားျဖင့္ ဓမၼဟူသည္သက္ရွိလူသားေတြအတြက္ ေကာင္းေသာသေဘာကိုေဆာင္ပါမွ
ဓမၼမည္ပါ၏။ မိမိတို႕၏ အယူအဆအရသာ ေကာင္းသည္ဟုသတ္မွတ္ထားရံုမွ်ႏွင့္ ေတာ့ဓမၼမမည္ႏိုင္ေသးေပ။
ဓမၼဟူသည္ တဏွာ၊ မာန၊ ဒိ႒ိ တို႕ကိုပါးသည္ထက္ပါးေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးႏိုင္ေသာ သေဘာရွိမွသာ စစ္မွန္ေသာဓမၼမည္၏ ။ ထို႕ေၾကာင့္ဓမၼာဓိပတိအရ တရားကိုေလးစားျခင္းဟူသည္မွာ လုပ္ငန္းမ်ားကိုလုပ္ေဆာင္ရာ၌ မိမိ၏ တဏွာ၊ မိမိ၏ မာန၊ မိမိ၏ ဒိ႒ိတုိ႕ကို ပါးႏိုင္င္သမွ်ပါးေအာင္ ေဆာင္ရြက္ျခင္းျဖစ္၏ ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ဆိုရေသာ္ မိမိ၏ အတၱကို ပါးႏိုင္သမွ်ပါးေအာင္လုပ္ေဆာင္ျခင္းပင္ျဖစ္၏။
အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ အတၱဟူသည္ တဏွာျဖင့္စဲြေသာ အတၱလည္းရွိ၏။ မာနျဖင့္စြဲေသာ အတၱလည္းရွိ၏။ ဒိ႒ိျဖင့္စြဲေသာ အတၱလည္းရွိ၏ ။ ထုိ႕ေၾကာင့္ပင္ အတၱပါးလွ်င္ တဏွာ၊ မာန၊ ဒိ႒ိ
တို႕သည္လည္း အထို္က္အေလ်ာက္ပါးေသာေၾကာင့္ ဓမၼာဓိပတိအရ အတၱပါးေအာင္လုပ္ေဆာင္ျခင္းသည္ တရားကိုေလးစားျခင္းပင္ ျဖစ္၏ဟု ဆိုျခင္းျဖစ္၏ ။
သက္ရွိလူသားတို႕၏ ဘ၀သက္တမ္းတစ္ေလွ်ာက္ လုပ္ငန္းမ်ားကိုလုပ္ေဆာင္ရာတြင္ ဓမၼာဓိပတိ
သေဘာ ပါ၀င္မႈရွိမရွိကို ေသခါနီးကာလ၌ နိမိတ္ျပ၏။ ေသခါနီးကာလာတြင္ ကမၼနိမိတ္၊ ဂတိနိမိတ္၊ ပ၀တိၱနိမိတ္ တည္းဟူေသာနိမိိတ္သံုးပါးတြင္ တစ္ပါးပါးတြင္မလဲြမေသြထင္ရ၏။
ကံသည္ ဓမၼနိယာမအရ ဇေနတိ သဒိသံပါကံ ဆိုသည့္အတိုင္း မိမိႏွင့္တူေသာ အက်ိဳးကိုေပး၏။
ကံကိုလိမ္ညာ၍မရႏိုင္ ။ လူသားတို႕အေနျဖင့္ မိမိတို႕လုပ္ေသာအမႈကို ပုထုဇဥ္တို႕ဓမၼတာအရ
အေကာင္းခ်ည္းဟူ၍ ထင္တတ္ၾကေလရာ မိမိတို႕၏အထင္ မွန္သည္ မမွန္သည္ကို ေသခါနီးကာလ၌ သိရမည္ျဖစ္၏ ။
မိမိျပဳခဲ့ေသာ ကံသည္ မိမိတို႕အေနျဖင့္ ေကာင္းသည္ဟု လုပ္ခဲ့ျခင္းပင္ျဖစ္ေစကာမူ ေသခါနီးကာလ၌ သူ႕သေဘာ သူေဆာင္ကာ ကမၼနိမိတ္၊ ဂတိနိမိတ္၊
ပ၀တိၱနိမိတ္ ဟူေသာ နိမိတ္သံုးပါးတို႕တြင္ တစ္ပါးပါးေသာ နိမိတ္ျဖင့္ တူေသာအက်ိဳးေပးသည့္
သေဘာကို မလဲြမေသြျပမည္ျဖစ္၏။ ၀ရမ္းေျပးလူဆိုးတစ္ေယာက္သည္ ရာဇ၀တ္ေဘးမွ ေျပး၍
လြတ္ခ်င္လြတ္ဦးမည္။ အကုသိုလ္ျပဳလုပ္ခဲ့ပါက ဘယ္ေနရာေျပးေျပး ယင္းအကုသိုလ္၏ ျပစ္ဒဏ္မွ
ေျပးမလြတ္ႏိုင္။ ထို႕ေၾကာင့္ဤေလာကတြင္ မည္သည့္လုပ္ငန္းကိုလုပ္လုပ္ အကုသိုလ္လုပ္ငန္းမ်ားကို မလုပ္မိေအာင္ ၊ အတၱစိတ္နည္းပါးေအာင္၊ ေလာကကို မိမိအတြက္ အသံုးမခ်ဘဲ မိမိတို႕၏ဘ၀ကိုသာ ေလာကအတြက္အသံုးခ်တတ္ေအာင္ ျမတ္ဗုဒၶသည္
ဤတရားသံုးပါးကို ေဟာၾကားေတာ္မူခဲ့ျခင္းျဖစ္ပါ၏ ။ (ဦးေရႊေအာင္)




Wednesday, August 15, 2012

ဘုရားရွင္ေသာ္မွ ႏို႔တစ္လံုးဖိုးသာေက်.. ဟူေသာစကားသည္....။

မည္သည့္ေခတ္က မည္သည့္ပုဂၢိဳလ္က စတင္၍ သံုးႏႈန္းခဲ့သည္ဟု မသိပါ။ ျမန္မာဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ားအၾကားတြင္
အမွန္တရားပမာ လက္ဆင့္ကမ္းေျပာဆို သံုးႏႈန္းေရးသားေနေသာ စကားတစ္ခုရွိသည္။
ယင္းကား-"ဘုရားရွင္ေသာ္မွ ႏို႕တစ္လံုးဖိုး သာေက်"ဟူ၍ျဖစ္သည္။

မိခင္ေမတၱာဖြဲ႔ သီခ်င္းတို႕တြင္လည္း သည္စကားကို ၾကားရဖူးပါသည္။
မိဘေမတၱာဖြဲ႔ စာစီစာကံုးတို႔တြင္လည္း သည္စာသားကို ေတြ႕ျမင္ရဖူးသည္။
လူၾကီးမိဘတို႔က သားသမီးတို႔ကို မိဘေက်းဇူးသိရန္ ဆိုဆံုးမသည့္ အခါတြင္လည္း
"သည္အသံုးအႏႈန္း" ကို ကိုးကားေျပာဆိုတတ္ၾက၏။
ေကာင္းျပီ။

(၁) ဘုရားရွင္ေသာ္မွ မိခင္၏ ေက်းဇူးကို ႏို႔တစ္လံုးဖိုးသာ ေက်ေအာင္
ဆပ္ႏို္င္ေတာ္မူသည္မွာ "အမွန္တရား" ေပေလာ။
(၂) ဘုရားရွင္ကိုယ္ေတာ္တိုင္က "သူသည္ မိခင္၏ ေက်းဇူးကိ
ု ႏို႔တစ္လံုးဖိုးသာေက်ေအာင္ ဆပ္ႏိုင္သည္" ဟုမိန္႔ေတာ္မူခဲ့၍ေလာ။
(၃) မယ္ေတာ္ "မာယာ" ႏွင့္ မိေထြးေတာ္ "ေဂါတမီ" တို႔က ဘုရားရွင္သည္
သူတို႔အေပၚ ႏုိ႔တစ္လံုးဖိုးသာ ေက်ေအာင္ ဆပ္ႏိုင္သည္ဟု ေျပာခဲ့၍ေလာ။
(၄) ေထရ၀ါဒ ပိဋကတ္ေတာ္မ်ားတြင္
"ဘုရားရွင္ေသာ္မွ ႏို႔တစ္လံုးဖိုးေက်" ဟူေသာ စာသားပါ၀င္ပါ၏ေလာ။
ဤသို႔ဆန္းစစ္ေလ့လာသင့္သည္။

စင္စစ္ေသာ္ "ဘုရားရွင္ေသာ္မွ ႏို႔တစ္လံုးဖိုးသာေက်" ဟူေသာအသံုးအႏႈန္းမွာ
ေထရ၀ါဒပိဋကတ္ေတာ္တြင္ လံုး၀မပါ၀င္ပါ။
ယင္းစကားမွန္၏ - မွား၏ ဟူသည္ကို မိေထြးေတာ္ ေဂါတမီ၏ ျမတ္စြာဘုရားထံ
ေလွ်ာက္ထားခ်က္ကို ေလ့လာၾကည့္ရံုမွ်ႏွင့္ အေျဖမွန္ကို ေတြ႕ႏိုင္ပါသည္။
မိေထြးေတာ္ ေဂါတမီက ဘုရားရွင္အား ဤသို႔ေလွ်ာက္ထားခဲ့ပါ၏။
"သားေတာ္ ဘုရား၊ သားေတာ္ဘုရားကို မယ္ေတာ္က တိုက္ေကၽြးခဲ့တဲ့ ပကတိႏို႔ရည္က
သားေတာ္ရဲ႔ပကတိ ကိုယ္ခႏၶာ ၾကီးထြားျပီး အို၊ နာ၊ ေသ ကိုပဲ ေပးစြမ္းႏိုင္ပါတယ္။
သားေတာ္ဘုရားက မယ္ေတာ္ကို တိုက္ေကၽြးတဲ့ ဓမၼႏို႔ရည္က
မယ္ေတာ္ရဲ႔တရားခႏၶာကိုယ္ၾကီးကို ၾကီးထြားေစျပီး မအို၊ မနာ၊ မေသရာ ျမတ္နိဗၺာန္ကို ေပးပါတယ္။
သားေတာ္ ဘုရားကို မယ္ေတာ္က တိုက္ေကၽြးခဲ့တဲ့ ပကတိႏို႔ရည္ထက္
သားေတာ္ဘုရားက တိုက္ေကၽြးခဲ့တဲ့ ဓမၼႏို႔ရည္က တန္ဖိုးၾကီးလွပါတယ္။
သားေတာ္ဘုရားသည္ မယ္ေတာ္အေပၚမွာ ႏို႔ဖိုးအေၾကြးမရွိေတာ့ပါ။
ႏို႔ဖိုးေၾကြးေက်ပါျပီ"

မိေထြးေတာ္ "ေဂါတမီ" ကိုယ္ေတာ္တိုင္က ဘုရားရွင္အား
ႏုိ႔ဖိုးေၾကြးမရွိေတာ့ပါဟု ေလွ်ာက္ထားခဲ့ပါလ်က္
ဘုရားရွင္ေသာ္မွ ႏို႔တစ္လံုးဖိုးေက် ဟူေသာ စကားကို စတင္၍ ျဖန္႔ျဖဴးသူက ျဖန္႔ျဖဴးျပီး
မေ၀ဖန္ မစိစစ္မူလ်က္ လြယ္လြယ္ပင္ ႏို႔သက္ခံျခင္း၊ ယူငင္သိမ္းပိုက္လက္ခံျခင္းမွာ
မ်ားစြာ ၀မ္းနည္းဖြယ္ေကာင္းလွပါ၏။

ေကာင္းျပီ။ ဘုရားရွင္သည္ မိေထြးေတာ္ "ေဂါတမီ" အေပၚတြင္သာ
ေက်းဇူးကို ေက်ျပြန္ေအာင္ ေပးဆပ္ႏိုင္ပါ၏ေလာ။
ေမြးမယ္ေတာ္ျဖစ္ေသာ "မယ္ေတာ္မာယာ" အေပၚတြင္လည္း
ေမြးေက်းဇူးကို ေက်ေအာင္ဆပ္ႏိုင္ပါ၏ေလာ။
ဆန္းစစ္ေသာ္-
ျမတ္စြာဘုရားသည္ မယ္ေတာ္ရင္းကိုလည္း နတ္ျပည္တက္၍
အဘိဓမၼာတရားေဟာၾကားျပီး ေက်းဇူးဆပ္ေတာ္မူခဲ့ပါ၏။
ဘုရားရွင္၏ အဘိဓမၼာတရားကို နာၾကားျပီးေသာအခါ "မယ္ေတာ္မိ နတ္သား" မွာ
ေသာတာပန္ျဖစ္သြားျပီး "ဘံုစဥ္စံ အရိယာ" ျဖစ္သြားေသာေၾကာင့္
"အပါယ္ေဘး" မွ လြတ္ေျမာက္သြားခဲ့ပါသည္။

ဤသို႕ျဖင့္ ဘုရားရွင္သည္ "မိခင္ရင္း" အေပၚတြင္လည္းေကာင္း၊
"မိေထြးေတာ္ ေဂါတမီ" အေပၚတြင္လည္းေကာင္း၊ မိခင္ေက်းဇူးမ်ားကုိ ေက်ေျပေစရန္
အျမတ္ဆံုးေသာ ေလာကုတၱရာနည္းအားျဖင့္ ေက်းဇူးဆပ္ေတာ္မူခဲ့ပါ၏။
မိခင္ေက်းဇူးကို ဖြဲ႕ဆိုရာတြင္ အသံုးျပဳေသာ
"ဘုရားရွင္ေသာ္မွ ႏို႔တစ္လံုးဖိုးသာေက်" ဟူေသာစကားေၾကာင့္-
(၁) ဤေလာက၌ သူတစ္ထူး၏ ေက်းဇူးကို သိေတာ္မူရ၌
အႏိႈင္းမဲ့ျဖစ္ေတာ္မူေသာ "ဘုရားရွင္" အား ျပစ္မွား ေစာ္ကားရာ ေရာက္ျခင္း။
(၂) ဘုရားရွင္ေသာ္မွ မိခင္ေက်းဇူးကို ႏို႔တစ္လံုးဖိုးသာ ေက်ေအာင္ဆပ္ႏိုင္ရာ သာမန္ပုထုဇဥ္လူသားတို႕အဖို႔ မိခင္ေက်းဇူးကို ေက်ေျပေအာင္
မဆပ္ႏိုင္သည္မွာ အျပစ္ေျပာဖြယ္မလုိဟူ၍ ခံယူၾကျခင္း၊
မိခင္ေက်းဇူးကို ဆပ္ရေကာင္းမွန္း မသိသူတို႔အဖို႔
ဆင္ေျခတက္စရာ၊ ေစာဒကတက္စရာ "စကား" တစ္ခုအျဖစ္ အသံုးခ်ႏိုင္ျခင္း။
(၃) "မိခင္ေက်းဇူး ေက်ေျပေအာင္ဆပ္နည္း" ရုွိသည္ဟုပင္ မသိေတာ့ျခင္း။.....
ဟူေသာ "ရလဒ္ဆိုးမ်ား" ထြက္ေပၚလာပါသည္။

ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ျမတ္စြာဘုရားသည္ မိဘ၏ ေက်းဇူးကို အထူးအသိအမွတ္ျပဳေတာ္မူပါ၏။
တိကအဂၤုတၱိဳရ္၊ ၄-ေဒ၀၏ႏုတ၀ဂ္၊ ၅-၁၁ ျဗဟၼကသုတ္တြင္ မိဘေက်းဇူးကို
ဤသို႔ ေဖာ္က်ဴးျမြက္ၾကားေတာ္မူခဲ့ပါ၏။
"ရဟန္းတို႔၊ မိမိအိမ္၌ မိဘတို႔ကို ေကၽြးေမြးျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ထားေသာ သားသမီးတို႔သည္
ျဗဟၼာ ႏွင့္ အတူေနထိုင္သည္မည္၏။
မိမိအိမ္၌ မိဘတို႕ကို ေကၽြးေမြးျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ထားေသာ သားသမီးတို႔သည္
လက္ဦးဆရာႏွင့္ အတူ ေနထိုင္သည္မည္၏။
"ရဟန္းတို႔၊ ျဗဟၼာဆိုသည္ကား အမိ အဖ တို႔ကိုေခၚေသာ အမည္တည္း။
လက္ဦးဆရာ ဆိုသည္ကား အမိ အဖ တို႔ကိုေခၚေသာ အမည္တည္း။
အေ၀းမွ သယ္ပိုးလာရေသာ ပစၥည္းကိုပင္ ခံယူထိုက္သည့္ အလွဴခံပုဂၢိဳလ္ျမတ္ဆိုသည္ကား
အမိ အဖ တို႔ကိုေခၚေသာ အမည္တည္း။
အဘယ့္ေၾကာင့္နည္းဟူမူကား
အမိအဖတို႔သည္ သားသမီးတို႔အား အလြန္ေက်းဇူးမ်ားေသာ ပုဂၢိဳလ္၊
ၾကီးျပင္းေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ေသာ ပုဂိၢဳလ္၊
ရင္ေသြးကို ႏုိ႔တိုက္၍ ေမြးျမဴျပဳစုေသာ ပုဂၢိဳလ္တုိ႔ ျဖစ္ၾကေသာေၾကာင့္တည္း"

ဘုရားရွင္သည္ "မိဘတို႔၏ ေက်းဇူး" ကို အထက္ပါအတိုင္း
အသိအမွတ္ျပဳ ေဖာ္ညႊန္းေတာ္မူခဲ့ျပီး မိဘေက်းဇူးကို ေက်ေျပေအာင္ တံု႔ဆပ္နည္းကိုလည္း
(ဒုကအဂၤုတၱိရ္။ ၄-သမစိတၱ၀ဂ္၊ ဒုတိယသုတ္) တြင္
ေအာက္ပါအတိုင္း နည္းေပးညႊန္ျပ ၾသ၀ါဒေပးေတာ္မူခဲ့ပါ၏။
"ရဟန္းတို႔၊ ပုဂၢိဳလ္ႏွစ္ဦးကို လြယ္ကူစြာ ေက်းဇူးတုန္႔ျပန္ဆပ္ႏိုင္သည္ဟု ငါမေဟာေပ။ အဘယ္ပုဂိၢဳလ္ႏွစ္ဦးဟူမူ ေမြးသည့္မိခင္ ႏွင့္ ေမြးသည့္ ဖခင္တို႕ ျဖစ္၏။
ရဟန္းတို႕ အသက္တစ္ရာတမ္း၌ျဖစ္၍ အသက္တစ္ရာရွည္ေသာသူသည္ (အသက္ထက္ဆံုး)
အမိကို လက္်ာပခံုးထက္၌ ထား၍ အဖကိုလက္၀ဲ ပခံုးထက္၌ ထား၍
ထိုပခံုးထက္၌ပင္ အမိအဖတို႔အား မေကာင္းေသာ အနံ႔အသက္ကင္းေအာင္
အေမႊးအၾကိဳင္ လိမ္းေပးျခင္း၊ ေညာင္းညာပင္ပန္းျခင္း မရွိေအာင္ ႏွိပ္နယ္ေပးျခင္း၊
ေရးေႏြးတန္လွ်င္ ေရေႏြး၊ ေရေအးတန္လွ်င္ ေရေအး ခ်ိဳးေပးျခင္း၊
ေျခဆုပ္လက္နယ္ ျပဳလုပ္ေပးျခင္းျဖင့္ လုပ္ေကၽြးျပဳစုရာ၏။
အမိအဖတို႔ကိုလည္း ထိုပခံုးထက္တြင္ပင္ က်င္ၾကီးက်င္ငယ္စြန္႕ျခင္းကို ျပဳကုန္ရာ၏။
ရဟန္းတို႔၊ ဤသို႕ပင္ လုပ္ေကၽြးျပဳစုေသာ္လည္း အမိအဖတို႔အေပၚ၌
လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္သည္ကို ျပဳလုပ္ေပးသည္ မမည္ေသး။
အမိအဖတို႕အား ေက်းဇူးတုံ႔ျပန္ဆပ္သည္ မမည္ေသးေပ။

ရဟန္းတို႔၊ အမွန္စင္စစ္အားျဖင့္ အၾကင္သူသည္ သဒၶါတရား ေခါင္းပါးေသာ
မိဘတို႔ကို သဒၶါတရား ရွိေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပး၏။
သီလမရွိေသာ မိဘတို႔ကို သီလရွိေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပး၏။
ႏွေျမာ၀န္တို ေသာ မိဘတို႔ကို စြန္႔ၾကဲလွဴဒါန္းေအာင္ေဆာင္ရြက္ေပး၏။
ပညာမရွိေသာ မိဘတို႔ကို ပညာရွိေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပး၏။
ဤသို႕ ျပဳလုပ္ေဆာင္ရြက္ျခင္းအားျဖင့္
အမိအဖတို႔အေပၚ၌ လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္သည္ကို လုပ္သည္ မည္၏။"

ေက်းဇူးေတာ္ရွင္ ျမတ္ဘုရားသည္
ေလာကုတၱရာနည္းအားျဖင့္ မိခင္ေက်းဇူးကို ေက်ေျပေအာင္
ေပးဆပ္ေတာ္မူခဲ့ျပီးျဖစ္ေသာေၾကာင့္
"ဘုရားရွင္ေသာ္မွ ႏို႕တစ္လံုးဖိုးေက်" ဟူေသာ "ၾကီးမားေသာ အမွား" အား
ဆန္႕က်င္ၾကပါစို႕။

မင္းနန္ (ေမာ္ကၽြန္း) အယူအျမင္မွန္ကန္ေရးမွ
Credit: mmcybermedia

Friday, August 10, 2012

ဤေလာ၌ အျမဲတေစ ပူေဇာ္ရမည့္အရာ(၅)မ်ိဳး..


၁။ ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈ ။
ရိုးရာယဥ္ေက်းမႈကိုသာမထိန္းသိမ္းပါက ဘယ္လူမ်ိဳး ဘယ္တိုင္းရင္းသားမဆို မိမိတို႕သက္ဆိုင္ရာ မ်ိဳးႏြယ္သည္

ဤကမၻာေျမျပင္ေပၚမွ ေရရွည္ထင္ရွားႏုိင္မည္မဟုတ္ေပ။
အျမဲတေစ ပူေဇာ္ျခင္းဟူသည္မွာ အေလးအျမတ္ျပဳ၍ ထိန္းသိမ္းျခင္းပင္ျဖစ္၏။

၂။ ဆရာသခင္ေက်းဇူးရွင္မ်ား..။
အကယ္၍ ဆရာသခင္ေက်းဇူးရွင္မ်ားက ဤေလာက၌ လူပီပီျပင္ျပင္
ေနထိုင္ေရးအတြက္ သြန္သင္ျပသ ဆိုဆံုးမျခင္းမရွိခဲ့ပါလွ်င္ ေတာရိုင္းတိရိစၦာန္မ်ားႏွင့္ ဘာမွ်ျခားနားေနလိမ့္မည္မဟုတ္ေပ။ ဤအစဥ္အလာသည္ ျမတ္ဗုဒၶပြင့္ေတာ္
မူေသာအခါ၌ပင္ အာစရိယ ဂုေဏာ အနေႏၱာ အေနျဖင့္ တည္ရွိႏုိင္ျဖင္း ျဖစ္၏။

၃။ ေက်းဇူးၾကီးမား မိဘမ်ား...။
အကယ္၍သာ မိဘဟူ၍ မရွိဘူးဆိုပါလွ်င္ ကြ်ႏု္ပ္တို႕လူသားမ်ား အေနႏွင့္
ဤကမၻာျပင္၌ မတည္ရွိႏိုင္ေၾကာင္းမွာ အထူးေျပာေနစရာမလိုေတာ့ေခ်။
ထုိေၾကာင့္ လူသားတိုင္းအတြက္ မိဘသည္ အျမဲတေစပူေဇာ္ရမည့္အရာျဖစ္၏။ အမွန္အားျဖင့္ မိဘဟူသည္္ ပဓာနေက်းဇူးရွင္ျဖစ္၍ က်န္ပူေဇာ္ရမည့္အရာေလးမ်ိဳးမွာ အပဓာနေက်းဇူးရွင္မ်ားျဖစ္ၾက၏။

၄။ မိမိမွတစ္ပါးေသာ အျခား လူသားမ်ား ျဖစ္ၾက၏..။
လူဟူသည္ မိမိတစ္ေယာက္တည္းသာ အထီးက်န္ေနႏုိင္ေသာ သတၱ၀ါမ်ိဳး မဟုတ္ပါေခ်။ လူ႕သမိုင္းတြင္ လူ႕ယဥ္ေက်းမႈဟူ၍ မေပၚေပါက္မီ ကာလကပင္ စ၍ လူတို႕သည္ အသင္းအဖြဲ႕ႏွင့္ ေနေနၾုကသူမ်ားျဖစ္ၾကေလရာ မိမိမွ တစ္ပါး အျခားေသာလူသားမ်ားသည္လည္း လူတိုင္းလူတိုင္းအတြက္ ပူေဇာ္ရမည့္အရာမ်ားပင္ျဖစ္၏။ ပူေဇာ္ျခင္း ဟူသည္ အေလးအျမတ္ျပဳ၍ တန္ဖိုးထားျဖင္းပင္ျဖစ္၏။ အျခားေသာသူမ်ားကိုးတန္ဖိုးမထားတတ္ေသာသူသည္ မိမိကိုယ္ကိုယ္လည္းတန္ဖိုးထားတတ္ေသာသူ မဟုတ္ပါေခ်။
အမွန္အားျဖင့္လည္း ဤေလာက၌ မျငိမ္းခ်မ္းႏိုင္ၾကျခင္းမွာ လူသားဟူသမွ်ကုိ အျမဲတေစ အေလးအျမတ္ထား၍ ပူေဇာ္ထိုက္သူမ်ား အျဖစ္ မခံယူႏိုင္ၾကေသာေၾကာင့္သာျဖစ္၏။

၅။ ေက်းငွက္တိရိစၦာန္မ်ား အပါ၀င္ ပတ္၀န္းက်င္ရုပ္ေလာကျဖစ္၏..။

ေက်းငွက္တိရိစၦာန္မ်ား အပါ၀င္ ပတ္၀န္းက်င္ရုပ္ေလာက သည္လည္း လူသားမ်ားအတြက္ အသက္ရွင္ေနထုိင္ႏိုင္ရန္ ေက်းဇူးမ်ားလွပါ၏။
ရုပ္ေလာကအား အေလးျမတ္ျပဳ၍ ပူေဇာ္ျခင္းဟူသည္မွာ သစ္ပင္ပန္းမန္မ်ား စိုက္ပ်ိဳးျခင္း၊ ေရတြင္းေရကန္မ်ား တူေဖာ္ျခင္း၊ လမ္းမ်ားေဖာက္လုပ္ေပးျခင္း၊
ခရီးသြားမ်ား နားခိုဖို႕ရန္ တည္းခိုဇရပ္မ်ား ေဆာက္လုပ္ လွဴဒါန္းျဖင္းျဖစ္ပါ၏..။
ပူေဇာ္ျခင္းဟူသည္မွာ...
၁။ နိရ၀ေႆသပူဇာ = မိမိစြမ္းႏိုေင္သမွ် အားသြန္ခြန္စိုက္ပူေဇာ္ျခင္း..။
၂။ နိရႏၱရပူဇာ = မခိုမကပ္ အျမဲမျပတ္ပူေဇာ္ျခင္း..။
၃။ စိရံကာလပူဇာ = ပူေဇာ္မႈလုပ္ငန္း မျပီးဆံုးမခ်င္း ပူေဇာ္ျခင္း..။
၄။ သကၠစၥပူဇာ = ရိုေသေလးစားစြာပူေဇာ္ျခင္း..။
တို႔ပင္ျဖစ္ၾကပါသည္။
(ဦးေရႊေအာင္)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Contact E-mail- ashinlekna@gmail.com Phone No.+917388868427