သာသနာ့လမ္းစဥ္ဆိုတာ

သာသနာ့လမ္းစဥ္ဆိုတာ “ေစရာသြား၊ ထားရာေန” ဆိုတဲ့ ဖန္ဆင္းရွင္ဝါဒလည္း
မဟုတ္ဘူး။ “ႀကိဳက္သလိုေန၊ အခ်ိန္တန္ရင္ လာကယ္မယ္”လို႔ အာမခံ
တာဝန္ယူထားတဲ့ ကယ္တင္ရွင္ဝါဒလည္း မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး၊
ကိုယ္ထူကိုယ္ထ၊ ကိုယ္ရကိုယ္ယူ ဆိုတဲ့ ကမၼႆကတာဝါဒသာ ျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္ဒုကၡ
ကိုယ္ပဲ ႏုတ္ရ, ေလွ်ာ့ရမယ္။ ကိုယ့္ခ်မ္းသာကို ကိုယ္ပဲရေအာင္ယူရမယ္၊
သာသနာဆိုတာ လမ္းခင္းေပးရံု လမ္းညႊန္ေပးရံု လမ္းဖြင့္ေပးရံုပဲ
တတ္ႏိုင္ပါတယ္။ လမ္းေပၚေရာက္ေအာင္တက္သြားျပီး သြားရမွာကေတာ့
ကိုယ့္အလုပ္ပါ။
 ( တိပိဋက ေယာ-ဆရာေတာ္)

 ကိုယ့္အတြက္သာၾကည့္တတ္ျပီး သူ႔အတြက္ မၾကည့္တတ္ရင္၊ မ်က္ေမွာက္အတြက္သာ ျမင္တတ္ျပီး
ေနာင္ေရးအတြက္ မျမင္တတ္ရင္ ေလာကီအတြက္သာ ဦးတည္တတ္ျပီး ေလာကုတၱရာအတြက္
ဦးတည္ခ်က္မထားတတ္ရင္ တဖက္မွ်သာျမင္သူျဖစ္လို႔ လူ႔စြမ္းရည္မကံုလံု
မျပည့္စံုေသးပါဘူး။ လူစင္မမီ၊ လူသားမပီသေသးပါဘူး။
(တိပိဋက ေယာ-ဆရာေတာ္)


လူ႔ဘဝဆိုတာ အကာႏွင့္အႏွစ္ ခြဲျခားသိျမင္တတ္မွသာ အကာကိုခြဲျပီး အႏွစ္ကို
ဆြဲထုန္ယူႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ အကာေလာက္ကိုသာ အႏွစ္ထင္ေနရင္ (သို႔မဟုတ္)
အကာႏွင့္အႏွစ္  ေျပာင္းျပန္ အျမင္လြဲေနရင္ အဖိုးတန္လွတဲ့ လူ႔ဘဝမွာ
အႏွစ္မေတြ႔ရေတာ့ဘဲ အကာနဲ႔သာ တဘဝ ဆံုးတတ္ပါတယ္။
(တိပိဋက ေယာ-ဆရာေတာ္)

အေစာင့္အေရွာက္ဟူသည္

ကိုယ္ျဖင့္ မေကာင္းမႈကိုျပဳေသာသူ၊ ႏုတ္ျဖင့္ မေကာင္းမႈကိုျပဳေသာသူ၊ စိတ္ျဖင့္မေကာင္းမႈကိုျပဳေသာသူတို႕သည္ မိမိကုိယ္မိမိ ေစာင့္ေရွာက္သူမ်ားမဟုတ္ၾကေပ။
ထိုသူတို႕သည္ ဆင္တပ္၊ ျမင္းတပ္၊ ရထားတပ္၊ ေခတ္မီေသာ ကြန္မန္ဒိုေျခလ်င္တပ္၊ နည္းပညာ
ၾကီးမ်ားျဖင့္ ေစာင့္ေရွာက္ကာရံထားေစကာမူ မိမိကုိယ္မိမိ ေစာင့္ေရွာက္သူမ်ားမဟုတ္ၾကေပ။
ထုိေစာင့္ေရွာက္သူမ်ားသည္ ျပင္ပအေစာင့္ေရွာက္မ်ားသာျဖစ္၍ အတြင္းအေစာင့္ေရွာက္မဟုတ္ေသာ
ေၾကာင့္ စိတ္ခ်ႏုိင္ေသာအေစာင့္ေရွာက္မဟုတ္ႏုိင္ေပ။
ကိုယ္ျဖင့္ေကာင္းေသာအမႈကို ျပဳေသာသူ၊ ႏုတ္ျဖင့္ေကာင္းေသာအမႈကိုျပဳေသာသူ၊ စိတ္ျဖင့္ ေကာင္းေသာ
အမႈကိုျပဳေသာသူတိုသည္႔ မိမိကိုယ္မိမိ အမွန္တကယ္ေစာင့္ေရွာက္သူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။
ထိုသူတို႕သည္ ဆင္တပ္၊ ျမင္းတပ္ စသည့္ ေခတ္မီေသာလက္နက္တပ္ၾကီးမ်ားျဖင့္ မေစာင့္ထားေသာ္လည္း မိမိကိုယ္မိမိ ေစာင့္ေရွာက္သူမ်ားျဖစ္ၾကသည္။
ကိုယ္ျဖင့္ ေစာင့္စည္းျခင္းသည္ ေကာင္း၏၊ ႏုတ္ျဖင့္ ေစာင့္စည္းျခင္းသည္ ေကာင္း၏၊
စိတ္ျဖင့္ ေစာင့္စည္းျခင္းသည္ ေကာင္း၏။ ကိုယ္ ႏုတ္ စိတ္ႏွလံုး သံုးပါးလံုးကို ေစာင့္စည္းႏုိုင္သူကို
ပစၥဳပၸန္ေရာ တမလြန္အတြက္ပါ မိမိကုိယ္မိမိ လံုျခံဳေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္သူမ်ားဟု ဆိုအပ္၏။
(သံယုတၱပါဠိေတာ္  ေကာသလသံယုတၱ သုတၱန္)

ျပဳမူလုပ္ကိုင္သည္မွအရင္းတည္၍...

လူတို႔သည္ အေျခခံအားျဖင့္ ကံဆိုးျခင္းကို ေၾကာက္ရြံ႕ေနတတ္ၿပီး
ကံေကာင္းျခင္းကိုသာ ေတာင့္တေနတတ္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ကံေကာင္းျခင္းႏွင့္
ကံဆိုးျခင္းတို႔၏ ထူးျခားခ်က္ကို ဂ႐ုတစိုက္ ေလ့လာခဲ့ပါက
ကံဆိုးျခင္းသည္လည္း ကံေကာင္းျခင္းသို႔ ေျပာင္းလဲသြားတတ္သကဲ့သို႔
ကံေကာင္းျခင္း သည္ကလည္း ကံဆိုးျခင္းသို႔ ေျပာင္းလဲသြားတတ္သည္ကို
ေတြ႕ရပါလိမ့္မည္။ ပညာရွိေသာသူသည္ မွ်တေသာ စိတ္ထားျဖင့္ လူ႔ဘဝ၏
ေျပာင္းလဲေနမႈကို ရင္ဆိုင္ရန္ သေဘာေပါက္ထားၿပီး ျဖစ္သည္။ သူသည္
ေအာင္ျမင္မႈအတြက္ အထူးတလည္ ဝမ္းေျမာက္ျခင္း မရွိသလို က်ဆံုးမႈကိုလည္း
စိတ္ပ်က္ဝမ္းနည္းေနျခင္းမရွိေပ”

ဗုဒၶ

" စည္းစိမ္ဥစၥာပ်က္စီးေႀကာင္းနဲ႔ ဘ၀ပ်က္ရျခင္းအေႀကာင္းတရားမ်ား A void the six ways of wasting one's wealth...

1. Drinking intoxicating drinks...ေသစာေသာက္စား။
2. Roaming about the streets until late at night
... spending too much time at fairs ....လမ္းသြားခါမဲ့ ။
3. Thinking too much about entertainments ..ရွဳငဲ့သဘင္..။
4. Gambling ..ေပ်ာ္ရႊင္အံေလာင္း...
5. Associating with evil friends ....မေကာင္းမိတ္ဖ်င္္း
6. be lazy ....ပ်င္းရိျခင္းက..
ယိုယြင္းဥစၥာ ဘ၀ပါပ်က္ေႀကာင္းတည္း...။See More
"