ကြန္းေကာ့ဒ္ေလယာဥ္ပ်ံျဖင့္လန္ဒန္မွနယူးေယာက္သို႔သံုးနာရီႏွင့္သြားလာေနရျပီ။
နည္းပညာသည္ကမၻာကိုေျပာင္းလဲခဲ့ျပီ။ကြ်န္ေတာ္သည္ႏိုင္ငံေတာ္သီခ်င္းကိုေလးမ်ိဳးဆိုခဲ့ရ၏။ “ျဗိတိန္၏ ဘုရားသခင္ကဘုရင္မကိုကယ္မေတာ္မူပါသီခ်င္း၊ ဂ်ပန္၏ ကိမိဂါေယာ သီခ်င္း၊ မေလးရွား၏ နိဂါရကု သီခ်င္း၊ ေနာက္္ဆံုးစကၤာပူ၏ မာဂ်ဴလစကၤာပူရ သီခ်င္း။ ႏွစ္ေပါင္းေျခာက္ဆယ္ၾကာႏုင္ငံေရးကိုဤသို႔ျဖတ္သန္းခဲ့ရ၏။ ႏိုင္ငံျခားတပ္ဖြဲ႔၀င္မ်ားေရာက္လာၾက၊ ျပန္ထြက္သြားၾက၊ ျဗိတိသွ်၊ ၾသစေၾတးလ်၊ အိႏိၵယ၊ ေနာက္ေတာ့ဂ်ပန္ႏွင့္ သူ႔အျခံရံတရုတ္(တုိင္ေပ)ေတြ၊ကိုးရီးယားေတြ၊စစ္ျပီးေတာ့ျဗိတိသွ်ျပန္လာ၏။ ကြန္ျမဴနစ္သူပုန္မ်ားကိုတိုက္၏။ထို႔ေနာင္စကၤာပူလြတ္လပ္ေရးရ၏။ အင္ဒိုနီးရွားႏွင့္မေလးရွားထိပ္တိုက္ရင္ဆုိင္ရသည္။ႏိုင္ငံေရးအေျပာင္းအလဲလႈိင္းတံပိုးမ်ား
သည္ကြ်န္ေတာ့္ကိုတစ္ေလွ်ာက္လံုးသယ္ေဆာင္သြားသည္။ ၁၉၅၄ခုႏွစ္၊ႏို၀င္ဘာလတြင္ကြ်န္ေတာ္၏လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားသည္ ျပည္သူ႔လႈပ္ရွားမႈပါတီ(ပီေအပီ)ကိုထူေထာင္ၾကသည္။ဤမွ်ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းေသာျပ
ႆနာလမ္းကိုေလွ်ာက္လွမ္းရမည္ကိုၾကိဳတင္တြက္ဆမိျမင္မိပါက ကြ်န္ေတာ္တို႔ႏိုင္ငံေရးေလာကထဲ၀င္ရမည္ပင္မထင္။ကြန္ျမဴနစ္တရုတ္ျပည္၏ေအာင္ျမင္မႈေၾကာင့္ စကၤာပူႏွင့္မေလးရွားရွိတရုတ္လူမ်ိဳးတို႔၏ဂုဏ္မာနကိုေတြ႔ခဲ့ရသည္။ ၁၉၅၀ ခုႏွစ္မ်ားဆီက ကြ်န္ေတာ္တို႔ အဂၤလိပ္ပညာတတ္၊ ကိုလိုနီဘူဇြာေပါက္စအုပ္စုေလးတစ္စုသည္တရုတ္စကားေျပာအမ်ားစုလူထုၾကီးကို ျပိဳင္ႏိုင္ေသာအရည္အေသြးမရွိ၊ အေလးရွားကြန္ျမဴႏွစ္ပါတီ
ကိုယွဥ္ျပိဳင္ရန္မည္သို႔ေမွ်ာ္လင့္ႏိုင္မည္နည္း။ဤသည္ကုိလည္းထည့္မတြက္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ကျဗိတိသွ်မ်ားကိုေမာင္းထုတ္ခ်င္စိတ္ရွိၾကပါသည္။
အစပုိ္င္းတြင္ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္တန္ဖိုးရွိေသာသင္ခန္းစာမ်ားကို သင္ယူၾကရသည္။အေျခေနမ်ားမွအဆက္မျပန္ေျပာင္းလဲေန၍သင္ယူမႈကိုရပ္၍မရ။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေပၚလစီကိုညိွႏိုင္းေနရသည္။ကြ်န္ေတာ့္တြင္၀န္ၾကီးအမ်ားစုမွာစာသိပ္ဖတ္သူမ်ားျဖစ္ၾကရာ
ဤအခ်က္သည္အားသာခ်င္ပင္ျဖစ္၏။ ကင္ဆိြ၊ရာဂ်ာ၊ဆိြဆင္စသူတို႔ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းေသာစာအုပ္မ်ား၊ ေဆာင္းပါးမ်ားကိုလက္ဆင့္ကမ္းဖတ္ၾက၏။အစတုန္းကကြ်န္ေတာ္တို႔အားလံုးဘာမွမသိၾက။ နားမလည္ၾက။ေနာက္မွတျဖည္းျဖည္းအလုပ္လုပ္ရင္းသင္ယူၾကရ၏။ ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္မ်ားသည္တစ္ေယာက္လက္မွာတစ္ေယာက္အသက္အပ္ထား
ၾကသည္။တစ္ေယာက္၏အားသာခ်က္၊အားနည္းခ်က္ကိုတစ္ေယာက္ကသိရသျဖင့္ ၊တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ယံုၾကည္ၾက၏။ကံေကာင္းသည္မွာကြ်န္ေတာ့္တြင္ အျမင္တူၾကေသာ၀န္ၾကီးအုပ္စုအခိုင္မာရွိျခင္းပင္တည္း။အားလံုးသည္အရည္ခ်င္းျပည့္ျပီး တူညီေသာပန္းတိုင္အေရာက္လွမ္းရန္သနၷိဌာန္ခ်ထားသူမ်ားျဖစ္ၾက
၏။ဤအုပ္စုသည္ဆယ္စုႏွစ္ႏွစ္ခုမွ်အတူလက္တဲြေနထိုင္ခဲ့ၾက၏။ ကင္ဆြိ၊ရာဂ်ာ၊ဆိြဆင္ႏွင့္ဘင္တန္တို႔မွာထင္ရွား၏။သူတို႔ကကြ်န္ေတာ့္ထက္အသက္ၾကီးၾကသည္။ ကြ်န္ေတာ္မွားသည္ထင္လွ်င္ေျပာဖို႔ရာ၀န္မေလးသူမ်ားျဖစ္ၾက၏။ သူတို႔ကကြ်န္ေတာ့္ကိုမယိမ္းမယိုင္ေအာင္၊မားမားမတ္မတ္ရွိရန္ ထိန္းေက်ာင္းပဲ့ျပင္ေပးၾက၏။တိုခ်င္ခ်ဲ၊အြန္ပန္ဘြန္၊အက္ဒီဘာကာ၊ယုန္ညြတ္လင္၊ကင္နီဆိုင္ရ္၊
ေအာ့သ္မင္၀ပ္ကဲ့သို႔ေသာ ပုဂိၢဳလ္ေက်ာ္ေတြလည္းကြ်န္ေတာ့္မွာအားကုိးစရာရွိၾကသည္။ ၁၉၅၉ခုႏွစ္၊အစိုးရစဖဲြ႔စဥ္က မည္သို႔အုပ္ခ်ဳပ္ရမည္။ စီးပြားေရး
ႏွင့္လူမႈေရးျပႆနာမ်ားကိုမည္သို႔ကိုင္သြယ္ရမည္ကိုသိပ္မသိၾကေသး။ မတရားေသာ၊တစ္ဖက္ေစာင္းနင္းႏိုင္ေသာလူမႈအဖြဲ႔အစည္းကိုပိုမိုေကာင္းမြန္ရန္ ေျပာင္းလဲလိုစိတ္သာျပင္းျပခဲ့ၾကသည္။အရည္ခ်င္းရွိသူမ်ားကို
သာလူမွန္ေနရာမွန္ေတြခ်ထားရ၏။၀န္ၾကီးႏွင့္တန္သူ၀န္ၾကီး၊ရိုးသားေျဖာင့္မတ္ျပီး လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ရွိသူကိုဌာနအၾကီးကဲစသည္ျဖင့္ေရြးရသည္။ အလုပ္သမားမ်ားမိမိဘက္ပါေအာင္လုပ္၊တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပင္ ရင္းႏွီးျမွပ္ႏွံသူမ်ားကိုလည္းစည္းရံုးတန္စည္းရံုး၊မေလးရွားအေထာက္ပံ့မရွိဘဲ ကိုယ္ပိုင္ရပ္တည္ႏုိင္ရန္ပင္လည္ရပ္ျခားေစ်းကြက္လည္းရွာရေသးသည္။ အလုပ္လုပ္ရင္းလ်င္ျမန္စြာပညာသင္ယူၾကရ၏။ပံုေသနည္းတစ္ခုျပီးတစ္ခုစမ္းသပ္ရ၏ ။ကြ်န္ေတာ္သည္မည္သည့္သေဘာတရား၏အက်ိဳးအားမွအျဖစ္မခံ။
က်ိဳးေၾကာင္းဆင္ျခင္မႈႏွင့္ အမွန္တရား၏လမ္းညြန္မႈကိုသာ ခံယူ၏။အလုပ္ျဖစ္ေရးမျဖစ္ေရးႏွင့္အရာရာကိုတိုင္းတာမွတ္ေက်ာက္တင္ၾကည့္၏။ အလုပ္မျဖစ္လွ်င္အခ်ိန္ကုန္ဆက္မခံ၊စြန္႔ပစ္ျပီးေနာက္တစ္မ်ိဳး
စမ္းၾကည့္။အမွားကိုမည္သည့္ႏွစ္ခါမွ်ႏွစ္ၾကိမ္မလုပ္ျဖစ္ေအာင္သတိျပဳ၏။ အျခားသူမ်ားလုပ္ေသာအမွားကိုေလ့လာ၏။တစ္ျခားအစိုးရမ်ားမၾကံဳဖူးေသာျပႆနာမ်ိဳးေတြ ကြ်န္ေတာ္အစိုးရတြင္ၾကံဳဖူးသည္။ျပႆနာကုိမည္သူကဖန္တီးသလဲဆုိသည္ကိုတရားခံရွာၾကည့္၏။ ထို႔ေနာက္လက္ေတြ႔က်က်ေျဖရွင္းသည္။ေလဆိပ္အသစ္တစ္ခုေဆာက္မလား၊(သို႔) ပညာေရးစနစ္ေျပာင္းမလား။အရာရွိအဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔ကိုထိုစနစ္မ်ားေအာင္ျမင္ေန
ေသာႏိုင္ငံမ်ားသို႔လႊတ္ကာေလ့လာေစ၏။ကြ်န္ေတာ္တို႔ထက္ေရွ႔ေရာက္ေနေသာ ပခံုးေပၚမွတက္၍ၾကည့္ရန္ကိုကြ်န္ေတာ္ပို၍ႏွစ္သက္၏။စကၤာပူသည္ၾကီးမားသည့္ဒုကၡမ်ားႏွင့္ မၾကံဳရတာတစ္ခုလည္းကံေကာင္းပါသည္။ကြန္ျမဴနစ္မ်ားႏွင့္ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္ ညီညြတ္ေရးတပ္ဦးဖြဲ႔ကာအလုပ္လုပ္ခဲ့၏။ဒုတိယကမၻာစစ္ေနာက္ပိုင္း
ပိုလန္တို႔၊ခ်က္စလိုဗက္ကီးယားဆိုရွယ္လစ္ဒီမိုကရစ္တို႔ကဲ့သို႕ကြ်န္ေတာ္တို႔ အ၀ါးအမ်ိဳမခံရ။၁၉၅၀ခုႏွစ္မ်ားကတရုတ္အလယ္တန္းေက်ာင္းသားအဓိဂရုဏ္းမွေန၍ သခၤန္းစာယူကာအမ်ိဳးသားပညာေရးေပၚလစီသစ္ကိုခ်မွတ္ႏိုင္ခဲ့သည္။စီးပြားေရးက႑တြင္လည္း အလားတူအခက္ခဲမ်ားကို ေက်ာ္နင္းႏိုင္ခဲ့၏။ကြ်န္ေတာ္သည္
ကြ်မ္းက်င္သူႏွင့္တစ္ပိုင္းတစ္စကြ်မ္းက်င္သူမ်ား၏ေ၀ဖန္မႈႏွင့္အၾကံေပးမႈတို႔ကို လ်စ္လ်ဴရွဳတတ္ရန္သင္ယူခဲ့၏။အထူးသျဖင့္လူမႈေရးႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးသိပၸံပညာရွင္မ်ား၏စကားမ်ားကိုကံေသကံမမယံုၾကည္။ ဆင္းရဲျခင္းျပႆနာကိုဘယ္လိုရွင္းမည္။လူမႈေရးကိစၥမ်ားကိုမည္သို႔လုပ္မည္စေသာ ပံုေသနည္းကိုယ္စီသူတို႔တြင္ရွိိ၏။ကြ်န္ေတာ္သည္မွန္မွန္ကန္ကန္အျမဲၾကိဳးစားခဲ့၏။ ႏိုင္ငံေရးအရေတာ့မွန္ခ်င္မွမွန္မည္။စကၤာပူရွိအေနာက္မီဒီယာတို႔၏ ကိုယ္စားျပဳႏိုင္ငံသတင္းေထာက္မ်ားကသူတို႔၏သေဘာတရားမ်ားပို႔ခ်
ကာ၊ကြ်န္ေတာ္၏ေပၚလစီမ်ားကိုေ၀ဖန္ၾက၏။ထိုနည္းအားျဖင့္သူတို႔သည္ မဲဆႏၵရွင္မ်ားႏွင့္အစိုးရအေပၚဩဇာလႊမ္းမိုးရန္ေမွ်ာ္လင့္ၾက၏။ အကယ္၍ကြ်န္ေတာ္ကေရွ႔ေနဆက္လုပ္ကာႏိုင္ငံေရးေလာကသို႔မ၀င္ခဲ့လွ်င္
လူတစ္မ်ိဳးျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မည္။ကြ်န္ေတာ္၏အလုပ္အေတြ႔အၾကံဳသည္ ပုိ၍အကန္႔သတ္ရွိကာမိုးကုတ္စက္၀ိုင္းကလည္းပုိ၍က်ဥ္းေျမာင္းသည္။ႏိုင္ငံေရးက်ေတာ့ အတိုင္းအဆမရွိက်ယ္ေျပာလွ၏။ တရုတ္ဆိုရိုးစကားတစ္ခုရွိ
သည္။”စာကေလးလည္းေသးေပမယ့္အစိတ္ပိုင္းကေတာ့ငါးခုရွိတာပဲ” ။ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ႏိုင္ငံသည္လည္းေသးပါသည္။သို႔ေသာ္ႏိုင္ငံၾကီးမ်ားကဲ့သို႔ပင္ သူ႔အထြာႏွင့္သူၾကီးမားေသာျပႆနာမ်ားရွိစျမဲ။ျပည္တြင္းမွာေရာ၊
ျပည္ပမွာပါေရွ႔ေနတစ္ေယာက္တြင္မရွိႏိုင္ေသာလူမႈအဖြဲ႔စည္းေပါင္းစံုအျမင္ႏွင့္ကမၻာ့မအျမင္မ်ိဳး ကြ်န္ေတာ္တို႔တြင္ရွိရန္တာ၀န္မ်ားကေပးထားခဲ့ေလျပီ။အေရွ႔ေတာင္အာရွရွိ စကၤာပူ၏ထူးျခားေသာအေနအထားကိုကြ်န္ေတာ္မေမ့ပါ။ စကၤာပူရပ္တည္ႏိုင္ရန္ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္တျခားေသာႏိုင္ငံမ်ားထက္ ပို၍စည္းလံုးပုိ၍ၾကိဳးစားပို၍ျပိဳင္ဆုိင္ႏိုင္မွျဖစ္မည္။စကၤာပူေအာင္ျမင္မႈရရန္ႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ျပည္သူမ်ားအားအနာဂါတ္ေပးႏိုင္ရန္မွာကြ်န္ေတာ္၏တာ၀န္ျဖစ္သည္။ ညီညြတ္ျပိးဇြဲမာန္ထက္သန္ေသာေခါင္းေဆာင္တစ္စု၊လက္ေတြ႔က်ျပီးအလုပ္ၾကိဳး
စားေသာျပည္သူမ်ားကသူတို႔ကိုေထာက္ခံ၊ထိုအင္အားတို႔ျဖင့္စကၤာပူေအာင္ျမင္ခဲ့ပါသည္။ ၁၉၆၅ခုႏွစ္တြင္ဂ်ီဒီပီစကၤာပူေဒၚလာသံုးသန္းသာရွိရာမွ၁၉၉၇ ခုႏွစ္တြင္(၁၅)ဆမ်ားေသာစကၤာပူေဒၚလာ(၄၆)ကုေဋအထိျဖစ္
ေအာင္ကြ်န္ေတာ္ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ပါသလား။ကမၻာ့ဘဏ္စာရင္းအရဂ်ီအင္ပီ(၁၉၆၅)ရွိျပီး၊ ကမၻာ့ဘဏ္တြင္ရွစ္ႏိုင္ငံေျမာက္အမ်ားဆံုးျဖစ္ရန္ေမွ်ာ္မွန္းဖူးသလား။ ဤေမးခြန္းမၾကာခဏအေမးခံရဖူးသည္။ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့”မေမွ်ာ္မွန္းပါဘူး”ဟုသာေျဖခဲ့၏။ သိပၸံႏွင့္နည္းပညာ၊အထူးသျဖင့္သယ္ယူပို႔ေဆာင္ေရးဆက္သြယ္ေရးႏွင့္ကုန္ထုတ္နည္းစံနစ္မ်ား တိုးတက္လာ၍ကမၻာၾကီးက်ံဳ႕၀င္သြားသည္ကိုကြ်န္ေတာ္မည္သို႔
ၾကိဳတင္ျမင္ႏိုင္ပါမည္နည္း။စကၤာပူႏိုင္ငံတုိးတက္မႈေအာင္ပဲြသည္ စကၤာပူႏိုင္ငံမ်ား၏တိုးတက္မႈမ်ား၏ေရာင္ျပန္ဟပ္ခ်က္ပင္ျဖစ္သည္။ သူတို႔၏တီထြင္မႈမ်ား၊နည္းပညာ၊ကုန္သြယ္မႈစသည္တို႔တိုးတက္ ၍စကၤာပူလည္းတိုးတက္ခဲ့ရ၏။ဤသည္မွာလူသားတို႔၏ခ်မ္းသာေရးႏွင့္ ေကာင္းမြန္စြာေနထုိင္ေရးတို႔တုိးတက္ေစရန္နယ္ေျမသစ္ရွာေဖြျခင္း၊ ဇာတ္လမ္း၏တစ္စိတ္တစ္ပိုင္းပင္ျဖစ္၏။အေရွ႔အိႏိၵယကုမၼဏီ၏ ”စတမ္ဖို႔ဒ္ရာဖဲယ္လ္”သည္၁၈၁၉ခုႏွစ္တြင္တံငါသည္(၁၂၀)ဦးရွိေသာ ကြ်န္းတစ္စုကိုေတြ႔ရွိကာအိႏိၵယမွတရုတ္သို႔ေရးေၾကာင္းခရီး၏ကုန္သြယ္မႈအျဖစ္ေျပာင္းလဲခဲ့၏။ အေရွ႔ေတာင္အာရွရွိျဗိတိသွ်အင္ပါယာ၏စီးပြားေရးဗဟိုဌာနအျဖစ္၎
သည္ႏိုင္ငံတကာကုန္သြယ္မႈျဖင့္ၾကြယ္၀လာ၏။၁၈၆၉ခုႏွစ္တြင္စူးအင္တူးေျမာင္းဖြင့္ေသာ
အခါေရေၾကာင္းခ၏ရီးတိုးပြားလာကာစကၤာပူ၏ၾကီးထြားမႈကိုအားသစ္ထပ္ေလာင္းေပးသည္။
၁၉၄၂-၄၅ခုႏွစ္၊ဂ်ပန္က်ဴးေက်ာ္ခ်ိန္တြင္စစ္ကာလျဖစ္၍သေဘၤာအသြားအလာေလ်ာ့နည္းလာ၏။ ပိတ္ဆို႔မႈေၾကာင့္လည္းအသြားအလာမရွိသေလာက္ျဖစ္လာ၏။ကုန္သြယ္မႈသိသိသာသာေလ်ာ့က်ကာ
အစားအေသာက္ႏွင့္ေဆး၀ါးမ်ားရွားလာသည္။ လူဦးေရတစ္သန္းမွတစ္၀က္သည္မေလးရွားႏွင့္ရီေအာကြ်န္းမ်ားသို႔
ထြက္သြားၾကသည္။က်န္ရစ္သူအမ်ားစုမွာ၁၉၄၅ခုႏွစ္၊ၾသဂုတ္လတြင္ မဟာမိတ္တို႔ေအာင္ပဲြရျပီးေနာက္ေရလမ္းေၾကာင္းျပန္ဖြင့္သည္။ ကုန္သြယ္မႈျပန္ျဖစ္ထြန္းလာသည္။ထြက္ေျပးသူမ်ားျပန္လာၾကသည္။
အတတ္ပညာေတာ္လွန္ေရးသည္ ေနာင္ႏွးစ္(၅၀)တြင္အၾကီးအက်ယ္ေျပာင္းလဲဦးမည္။ သတင္းအခ်က္အလက္အတတ္ပညာ၊ကြန္ပ်ဴတာႏွင့္ဆက္သြယ္ေရးမ်ား၊
မုိင္ခရိုမီစေသာေတာ္လွန္ေရး၊ မ်ိဳးရိုးဗီဇကုသမႈ၊လူ႔ကိုယ္အစိတ္အပိုင္းဖန္တီးမႈ၊
လူ႔ကိုယ္အစားထိုးမႈမ်ားသည္လူ႔ဘ၀ကိုေျပာင္းလဲေပးလိမ့္မည္။ စကၤာပူႏိုင္ငံသားတို႔သည္ ႏိုင္ငံျခားသားတို႔ႏွင့္ဆက္ဆံရာတြင္အတုခိုးျမန္၏။ဖြံ႔ျဖိဳးေသာႏိုင္ငံမ်ားသို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔၏ထူးခြ်န္ေသာေက်ာင္းသားမ်ားကိုပို႔သည္။ုပထမထိုႏိုင္ငံမ်ားစေကာလားရွစ္၊ ေနာက္ေတာ့စကၤာပူႏိုင္ငံစေကာလားရွစ္ျဖင့္ပညာသင္ေစ၏။ ကြ်န္ေတာ္သည္လည္းႏိုင္ငံျခားေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ေတြ႔ဆံုခဲ့ရာသူတို႔က
ပညာေပးခဲ့၍ကမၻာ့အေပၚကြ်န္ေတာ္၏နားလည္မႈမ်ားထပ္တိုးပြားခဲ့သည္။ ခတ္မ္ဖိုစ္ဖီးလ္၏ေခတ္သစ္ေတြ႔ဆံုမႈမွစတင္ခဲ့လွ်င္စကၤာပူတည္ေထာင္ခဲ့သည္မွာ
ႏွစ္ေပါင္း(၁၈၀)ရွိျပီ။ သို႔ေသာ္(၁၉၆၅)ခုႏွစ္မတိုင္မီ(၁၄၆)ႏွစ္မွာျဗိတိသွ်တို႔၏ဆိပ္ကမ္းျမိဳးငယ္ေလးသာျဖစ္ခဲ့၏။ စကၤာပူသည္ကမၻာတြင္အသံုး၀င္၍ရွင္သန္ခဲ့၏။လြတ္လပ္ေသာႏိုင္ငံတစ္ခုရွိေနဆဲျဖစ္ရန္ စကၤာပူႏိုင္ငံသည္ အာဏာဟန္ခ်က္ညီေသာကမၻာလိုအပ္၏။
သို႔မွသာႏိုင္ငံငယ္ေလးမ်ားရွင္သန္ႏိုင္မည္။ႏိုင္ငံၾကီးမ်ားသိမ္းပိုက္မႈ၊ ၀ါးမ်ိဳုမႈမရွိမွျဖစ္မည္။အာရွပစိဖိတ္ျငိမ္းခ်မ္းေရးတည္ျငိမ္ေရးသည္ အေမရိကန္၊ ဂ်ပန္ႏွင့္တရုတ္တို႔သည္ ပထ၀ီႏိုင္ငံေရးရာ စိတ္၀င္စားမႈမ်ားတြင္ျပိဳင္ဆိုင္မႈမ်ားရွိေန၏။သူတို႔ကက်ဴးေက်ာ္မႈႏွင့္ တရုတ္ခ်ဲ႔ထြင္မႈတို႔သည္သူတို႔၏ဆက္ဆံေရးကိုအေႏွာက္ယွက္ေပးေနဆဲျဖစ္၏။ ဂ်ပန္တို႔သည္အေမရိကန္တို႔ႏွင့္စိတ္၀င္စားမႈမ်ားတြင္ပိုမိုေ၀မွ်ၾကသည္။ အေမရိကန္ႏွင့္ဂ်ပန္ကတစ္ဖက္တရုတ္ႏွင့္အျခားႏုိင္ငံမ်ားကတစ္ဖက္ ခ်ိတ္ခြင္လွ်ာညွိႏိုင္းဖို႔အေရးၾကီး၏။ဟန္ခ်က္ညီမွ်မႈမ်ားျဖစ္လွ်င္ အေရွ႔အာရွေဒသ အနာဂါတ္သည္တရားမွ်တမႈပိုလြန္ကာ စကၤာပူသည္ ကမၻာအတြက္ဆက္လက္၍အသံုး၀င္ႏိုင္ပါမည္။
၁၉၅၈ခုႏွစ္မ်ားကမည္သည့္အခ်ိန္တြင္ကြ်န္ေတာ္၏ႏိုင္ငံေရးဘ၀ စခဲ့သလဲ၊ကြ်န္ေတာ္မသိ။ထိုစဥ္ကကြ်န္ေတာ္သည္စစ္ေအးေအာင္ပဲြခံသူမ်ားဘက္မွ ရွိေနကာတည္ျငိမ္မႈ၊ကုန္သြယ္မႈ၊အနာဂါတ္ႏွင္ဆက္သြယ္မႈေအာက္မွေန၍ စီးပြားေရး၊လူမႈေရးတိုးတက္မႈမ်ားရခဲ့သည္။ကြ်န္ေတာ္တို႔သည္
ၾကီမားေသာႏိုင္ငံေရး၊လူမႈေရး၊စီးပြားေရးအေျပာင္းလဲမ်ားရွိေသာ ကာလတစ္ေလွ်ာက္ေနထိုင္ခဲ့သည္။ အခက္ခဲဆံုးႏွးစ္မ်ားမွာ ၁၉၆၅ခုႏွစ္တြင္လြတ္လပ္ေရးရျပီးခ်ိန္မွ၁၉၇၁ခုႏွစ္၊ျဗိတိသွ်တို႔ဆုတ္ခြာခ်ိန္အထိျဖစ္၏။
ျဗိတိသွ်တပ္မ်ား၏ပင္မတပ္ဖြဲ႔မ်ားသာက်န္ခဲ့ကာ၊အလုပ္လက္မဲ့ျပႆနာကိုၾကီးစြာမခံစားရေတာ့မွ ကြ်န္ေတာ္တိူ႔အသက္ရွဴေရွာင္ခဲ့၏။ စက္မႈမဖြဲ႔စည္းၾကီးသည္ အသိပညာရွိသူကိုသာ လမ္းဖြင့္ေပးေတာ့မည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔
လည္းသင္ယူၾကကာအသိပညအေျခခံေသာကမၻာၾကီး၏အစိတ္အပိုင္းျဖစ္ေနၾကရမည္။
ဆယ္စုႏွစ္သံုးစုအတြင္းေအာင္ျမင္မႈမ်ားျဖင့္အနာဂါတ္အတြက္ မွိန္းေန၍မရေတာ့။ မည္သို႔ဆိုေစကြ်န္ေတာ္တို႔မက်ဆံုးလိုလွ်င္ပိုမိုသာလြန္ေသာအခြင့္လမ္းေပၚတြင္ ရပ္တည္ေနၾကရပါမည္။ကြ်န္ေတာ္တို႔ကိုတိုးတက္မႈရေအာင္ကူညီခဲ့ေသာအေျခ
ခံနည္းနာမ်ားကိုလိုက္နာၾကရန္လိုအပ္ပါသည္။တိုးတက္မႈအသီးပြင့္မ်ားကို ေ၀မွ်ကာလူမႈေရးညီတူမွ်တမႈရွိရမည္။အားလံုးအတြက္ညီမွ်ေသာအခြင့္ေရးမ်ားရွိေစရမည္။ အထူးအျဖင့္အစိုးရတြင္ေခါင္းေဆာင္ပိုင္းမွအစလုပ္ငန္းအတြက္ အေကာင္းဆံုးအမ်ိဳးသား၊အမ်ိဳးသမီးတို႔ျဖင့္ဆက္လက္တည္ေထာင္သြားရန္လိုအပ္ပါသည္။
(ဟိန္းလတ္၏တတိယကမၻာမွပထမကမၻာသို႔စာအုပ္မွထုတ္ႏုတ္တင္ျပပါသည္..။)
