မွတ္တမ္းဝင္ ကမာၻ႔ထိပ္တန္းအခ်က္အလက္မ်ား

အႀကီးဆံုးရထားလမ္းတံတား - Long Bridge Lovisiana. အေမရိကန္ (၇ ကီလိုမီတာ)
* အရွည္ဆံုးငွက္ - ငွက္ကုလားအုတ္
* အေသးဆံုးငွက္ - Humming Bird
* အျမင့္ဆံုးအေဆာက္အဦ - ယူေအအီးႏုိင္ငံ၊ ဒူဘုိုင္းရွိ ၈၂၉.၈ မီတာ (၂၇၂၂
ေပ) ျမင့္သည့္ Burj Khalifa
* အရွည္ဆံုးေရေပးတူးေျမာင္း - Kalakumsky တူးေျမာင္း (၁၂၀၀ ကီလိုမီတာ)
* အျမင့္ဆံုးၿမိဳ႕ႀကီး - Vanchuan, တ႐ုတ္ႏုိင္ငံ (၅၁၀၀ မီတာ)
* လူေနထုိင္မႈစရိတ္အႀကီးဆံုးၿမိဳ႕ - တုိက်ိဳ
* အႀကီးဆံုးတုိက္ႀကီး - အာရွ (၄၄၀၀၀၀၀၀ စတုရန္းကီလိုမီတာ)
* အငယ္ဆံုးတုိက္ႀကီး - ၾသစေၾတးလ် (၈၀၆၀ စတုရန္းကီလုိမီတာ)m
* အႀကီးဆံုးႏုိင္ငံ - ႐ုရွား (၁၇၀၇၅၄၀၀ စတုရန္းကီလိုမီတာ)
* အျမင့္ဆံုးကြန္ကရစ္(အုတ္) တမံ - Grande Dixence တမံ၊ ဆြစ္ဇာလန္
* အႀကီးဆံုး(အျမင့္ဆံုး)ေပါင္းမို

းခံုးတမံ - Jinping-1 တမံ၊ တ႐ုတ္၊ ၃၀၅
မီတာ (၁၀၀၁ ေပ) အျမင့္
* အျမင့္ဆံုးေရကာတာတမံ - Nurek တမံ၊ တာဂ်စ္ကစၥတန္၊ ၃၀၀ မီတာ (၉၈၄ ေပ)
(ကမာၻ႔ဒုတိယအျမင့္ဆံုးတမံ)
* အႀကီးဆံုးစိန္ - Cullinan စိန္တံုး (အေလးခ်ိန္ တစ္ေပါင္ခြဲ)
* အခမ္းနားဆံုး အရွည္လ်ားဆံုးကဗ်ာ - Mahabharata (မဟာဘာရတၱ၊ အိႏၵိယ)
* အျမင့္ဆံုးေလယာဥ္ကြင္း - Daulat Beg Oldi, Ladakh (၁၆၈၀၀ ေပ)
* ကမာၻ႔အႀကီးဆံုး ေရေပးေဝမႈစနစ္ - Lloyd Barrage, ပါကစၥတန္
* ကမာၻ႔အႀကီးဆံုးကြၽန္း - ဂရင္းလန္း
* အႀကီးဆံုးကုန္းေျမေပၚရွိပင္လယ္ - ေျမထဲပင္လယ္
* ကမာၻ႔အျမင့္ဆံုးေတာင္ထိပ္ - ဧဝရတ္ေတာင္ထိပ္ (၈၈၄၀ မီတာ)
* အနက္ဆံုးကန္ - Baikal, ႐ုရွား (၁၉၄၀ မီတာ)
* ကမာၻ႔အႀကီးဆံုးျပတုိက္ - The Hermitage Museum, စိန္႔ပီတာစဘတ္၊ ႐ုရွား
* အႀကီးဆံုးသမုဒၵရာ - ပစိဖိတ္
* အႀကီးဆံုးဥယ်ာဥ္ - Yellow Stone National Park, အေမရိကန္
* အႀကီးဆံုးကြၽန္းဆြယ္ - အာေရးဘီးယား (၃၂၅၀၀၀၀ စတုရန္းကီလုိမီတာ)
* ကမာၻ႔အႀကီးဆံုးေလယာဥ္ - Antonov An-225 Mriya
* အႀကီးဆံုးနန္းေတာ္ - ဗာတီကန္၊ အီတလီ
* အႀကီးဆံုးၿဂိဳလ္ - ဂ်ဴပီတာ (ၾကာသပေတးၿဂိဳလ္)
* အျမင့္ဆံုးကုန္းျပင္ျမင့္ - Pamir (တာဂ်စ္ကစၥတန္ႏွင့္ အာဖဂန္နစၥတန္နယ္စပ္)
* လူဦးေရအမ်ားဆံုးႏုိင္ငံ - တ႐ုတ္
* အရွည္ဆံုးဘူတာစႀကၤ ံ - Storvik, ဆြီဒင္
* ကမာၻ႔အရွည္ဆံုးျမစ္ - ႏုိင္းလ္ျမစ္ (၆၆၄၈ ကီလိုမီတာ)
* ကမာၻ႔အေအးဆံုးေဒသ - Verkhoyansk, ဆားဘီးယား
* ကမာၻ႔ပထမဆံုးတံဆိပ္ေခါင္း - Penny Black, ၿဗိတိသွ်
* အႀကီးဆံုးေရဒီယိုတယ္လီစကုတ္ - New Mexico, အေမရိကန္
* GDP အရ ကမာၻ႔အခ်မ္းသာဆံုးႏုိင္ငံ - ဆြစ္ဇာလန္ (တစ္ဦးခ်င္းဝင္ေငြ ၂၁၃၃၀ ေဒၚလာ)
* ကမာၻ႔ပထမဆံုး Tramway - New York (၁၈၃၂)
* အရွည္ဆံုးဥမင္ - Laerdal ဥမင္၊ ေနာ္ေဝး (၂၄.၅ ကီလုိမီတာ)
* အျမင့္ဆံုးမီးေတာင္ - Cotopaxi, Andes, အီေကြေဒါ
* အႀကီးဆံုးမီးေတာင္ - Mauna Lea, ဟာဝုိင္အီ
* ကမာၻ႔အႀကီးဆံုးတံတုိင္း - မဟာတံတုိင္း၊ တ႐ုတ္
* ကမာၻ႔အျမင့္ဆံုးေရတံခြန္ - Angel ေရတံခြန္ (၉၇၉ မီတာ)
* ကမာၻ႔အနိမ့္ဆံုးေရမ်က္ႏွာျပင္ - ပင္လယ္ေသ (ပင္လယ္ေရမ်က္ႏွာျပင္ေအာက္
၄၂၃ မီတာ/၁၃၈၈ ေပ)
* ကမာၻ႔အႀကီးဆံုး တိရိစာၦန္ဥယ်ာဥ္ - Kruger National Park, ေတာင္အာဖရိက

ပအို၀္းလူငယ္မ်ားသို႕...

 
မိမိကုိယ္ကို မိမိခ်စ္လွ်င္ မိမိ၏ဘ၀အတြက္လိုအပ္ခ်က္ေတြကို သိျပီး
ရယူၾကိဳးစားႏုိင္ရမည္ျဖစ္သလို

ကိုယ့္လူမ်ိဳးကိုယ္ခ်စ္လွ်င္လည္း ကိုယ့္လူမ်ိဳးရဲ႕လိုအပ္ခ်က္ေတြကိုသိျပီး

အေကာင္ထည္ေဖာ္ႏုိင္ေအာင္ၾကိဳးစားရမွာျဖစ္ပါတယ္။

လူမ်ိဳးဆိုတာ ပါးစပ္ႏွင့္ခ်စ္တတ္ရံုႏွင့္တိုးတက္လာမွာမဟုတ္ပါဘူး။

ႏွလံုးသားခံစားခ်က္အျပည့္ႏွင့္ ခ်စ္တတ္မွသာလွ်င္ တာ၀န္ကိုသိျပီး

ၾကိဳးစားေဆာင္၇ြက္ေပးမွသာလွ်င္ တိုးတက္လာမွာျဖစ္ပါတယ္။

သမိုင္းအရၾကည့္မယ္ဆိုလွ်င္ တို႕ပအို၀္းလူမ်ိဳးတို႕သမိုင္းသည္

အလြန္ကိုထင္ေပၚေက်ာ္ၾကား အလြန္႕ကိုေကာင္းခဲ့ပါတယ္။

သမိုင္းအရကေတာ့ ေကာင္းခဲ့ေပမယ့္ လက္ေတြ႕အေျခေနေတြမွာ

ေကာင္းသထက္ေကာင္းေအာင္မၾကိဳးစားႏုိင္လွ်င္ ေကာင္းခဲ့သည့္

သမိုင္းသည္လည္း တိမ္ျမဳပ္ကြယ္ေပ်ာက္သြားမည္ျဖစ္သလို

ေနာက္လာမည့္အနာဂတ္မွာလည္း ပအို၀္းလူမ်ိဳးဆိုတာ လူသိသူသိ

နည္းသြားမွာျဖစ္ပါတယ္။ လက္ရွိအေျခေနအရၾကည့္မယ္ဆိုလွ်င္

ရွမ္းျပည္ကလာတာမွန္သမွ် ပအို၀း္လူမ်ိဳးဘဲျဖစ္ေစ

ပအို၀း္လို႕သိတဲ့သူနည္းပါတယ္ ။ အမ်ားစုမွာ ရွမ္းလူမ်ိဳးလို႕ဘဲသတ္မွတ္ထားခံရတာျဖစ္ပါတယ္။

ရွမ္းျပည္မွာအတူေနထုိင္လို႕ ရွမ္းလူမ်ိဳးလို႕သိတာသဘ၀က်ေပမယ့္

သမိုင္းအစဥ္အလာေကာင္းခဲ့သည့္ တို႕ပအို၀္းလူမ်ိဳးလို႕မသိၾကတာဟာ

၀မ္းနည္းသိမ္ငယ္ဖြယ္လည္းေကာင္းသလို ကိုယ္ကဘဲညံ႔တာလား ေရွ႕ေဆာင္သူကဘဲ

ညံ႔တာလားဆိုတာ ဇ၀ဇ၀ါျဖစ္လာရပါတယ္။။

ဒါေၾကာင့္ေနာက္လူမ်ားျဖစ္ၾကသည့္ တို႔ပအို၀္း New Generations မ်ားအေနနဲ႕

ပအို၀္းလူမ်ိဳးအေနနဲ႕သီးျခားနာမည္တစ္ခုအျဖစ္ အျခားေသာလူမ်ိဳးမ်ား၏

ႏွလံုးသားမွာ တံဆိပ္အမွတ္အသားမ်ားထင္ေပၚက်န္ရစ္ေအာင္ အဖက္ဖက္မွာ အရင္ကထက္

အဆမကသာလြန္ေအာင္ ၾကိဳးစားရမွာျဖစ္ပါတယ္။

အ၀တ္အစား ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာ လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးအတြက္ အမွတ္တံဆိပ္ျဖစ္ေပမယ့္

အရည္အခ်င္းႏွင့္လုပ္ေဆာင္ခ်က္သည္ အ၀တ္အစား ယဥ္ေက်းမႈႏွင့္အတူ

သာလြန္၍ ထင္ေပၚေစမွာျဖစ္ပါတယ္။

New Generations မ်ား သာလြန္၍ၾကိဳးစားႏုိင္ပါေစ....။

ေဗြ;လကၡဏသာမိ

ေခတၱ- ေ၀င္ဗားရားဏသီး

အိႏၵိယ။

+918127948436

လူ႕ရဲ႕စိတ္ဆိုတာ

ေလာကမွာ တကယ့္ရြံမုန္းစရာေကာင္းတာက မစင္ေတြမဟုတ္ပါဘူး..။
တကယ့္ရြံမုန္းစရာေကာင္းတာက လူ႕ရဲ႕စိတ္ပါဘဲ။
လူ႕ရဲ႕စိတ္ဆိုတာ ေလာကမွာရွိရွိသမွ် အရာအားလံုးကို
မစင္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ႏုိင္စြမ္းရွိပါတယ္။
သန္႕ရွင္းေအာင္လုပ္ႏုိင္စြမ္းလည္းရွိပါတယ္။
ရုပ္ရည္လွပေနတဲ့ လူသားတစ္ဦးဟာ စိတ္ေနစိတ္ထားေတြ ပုပ္ေနလွ်င္
အဲဒီလူသားသည္လည္း လူပုပ္ႏွင့္တူသြားတာပါဘဲ။

ရုပ္ဆိုးေနသည့္လူသားတစ္ဦးပင္ျဖစ္လင့္ကစား စိတ္ဓာတ္ေတြ သန္႕ရွင္းစင္ၾကယ္ေနမယ္ဆိုလွ်င္
အဲဒီလူသားသည္လည္း သန္႕ရွင္းေနသည့္လူသားတစ္ဦးပါဘဲ။
အလြန္ဆန္းၾကယ္တယ္။ အထူးထူးအျပားျပား ေရးျခည္ထားတဲ့ ေရာင္စံုပန္းခ်ီကားခ်ပ္ႏွင့္
တူတယ္လို႕ ျမတ္ဗုဒၶဥပမာေပးထားတယ္။
အဲဒီအထူးထူးအျပားျပား ေရးျခည္ထားတဲ့ ေရာင္စံုပန္းခ်ီကားခ်ပ္ႏွင့္တူသည့္စိတ္သည္
ေကာင္းေသာအမႈႏွင့္ အျခံအရံျပဳျပီး သမၼာသမာဓိ ျဖင့္ တည္ျငိမ္ရင့္က်က္ေအာင္
ထိန္းခ်ဳပ္ေပးႏုိင္ေပးႏိုင္မည္ဆိုလွ်င္ ကိုယ္လိုရာပန္းတိုင္သို႕သြားႏုိင္သည္သာမက
ေလာကၾကီးသည္လည္း လူကိုအမွီျပဳ၍ သန္႕ရွင္းစင္ၾကယ္ျပီး ျငိမ္းခ်မ္းလို႕ သာယာလွပေနသည့္
ေလာကၾကီးျဖစ္လာမွာအမွန္ပါဘဲ..။

စကၤာပူ ပထမဆံုး ၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း လီကြမ္ယု ၏ မြတ္ဆလင္အေပၚအျမင္}

မြတ္ဆလင္အဖြဲ ႔အစည္ းေတြနဲ ႔အတုိက္အခံ မျဖစ္ခ်င္ေပမယ့္ ပြင့္ပြင့္

လင္းလင္းပဲ ေျပာခဲ့ရတယ္ ။ အစၥလမ္ေတြ မမ်ားလာခင္အထိ ငါတို႕နိဳင္ငံ

ဟာ ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း ပဲ တိုးတက္ လာခဲ့တယ္ ။ ဘာေၾကာင့္ မ်ားလဲလို႕

ငါ့အျမင္ကို ေမးရင္ - ဒီ ျပင္ လူေတြက အခ်င္းခ်င္း ေရာေႏွာလို႔ ရတယ္ ။

မိတ္ေဆြဖြဲ႕လို ႔ရတယ္ ။ အျပန္အလွန္ အိ မ္ေထာင္ ျပဳလို႕ရတယ္ ။

အိႏၵိယန္း နဲ ႔တရုတ္ ၊ တရုတ္ နဲ ႔ အိႏၵိယန္း သူတို႕ အခ်င္းခ်င္း

ဆက္ဆံႏွီးေႏွာ ရတာ ပိုလြယ္တယ္ ။ မြတ္ဆလင္ေတြ နဲ ႔ က်ေတာ့

အဲသလို မဟုတ္ဘူး ။ အဲဒါ အာရပ္ႏိုင္ငံေတြ က မြတ္စလင္ေတြေၾကာင့္ပဲ။

မင္းက မြတ္ဆလင္ကို လက္ထပ္ခ်င္ရင္ မင္းကိုယ္တိုင္လည္း မြတ္ဆလင္

လုပ္ရ ၊ ျဖစ္ရမယ္ ။ ဒါႀကီးက မြတ္ဆလင္ ဘာသာဝင္

မဟုတ္သူ တစ္ေယာက္အတြက္ အေတာ္ခက္တဲ့ ကိစၥႀကီးပဲ ။ ဆိုလုိတာက

လိုက္(ဖ္) စတိုင္ေတြ အကုန္ လံုးေျပာင္း ရတာ ။ မင္း ဗလီတက္ မယ္ဆိုရင္

အာရပ္ ဘာသာ သင္ရတယ္။ ရြတ္ရ ၊ ဖတ္ရ တာကလည္ း အာရပ္ လို ။

အစားအစာေတာင္ မွ အာရပ္ ပံုစံ ။ ဒါက ေက်ာ္လႊားဖို႕ ေတာ္ေတာ္ခက္

တဲ့ကိစၥ လို႕ ငါျမင္တယ္ ။ ရာဇာရတႏၷန္ ရဲ ့အိုင္ဒီယိုေလာ္ဂ်ီ ကို

ငါေမြးစားခဲ့တာ ။ ဒီ အခက္အခဲက ဆယ္စုႏွစ္ မ်ားစြာ

ၾကာတာေတာင္ ေက်ာ္ျဖတ္ႏိုင္ ဖို႕မလြယ္ကူလွဘူး ဆိုတာ

ငါေကာင္းေကာင္း သေဘာေပါက္ ခဲ့တယ္ ။ အခု လက္ရွိ အဖြဲ ႔ ကို

မရရေအာင္ တျဖည္းျဖည္းခ်င္း ငါတို႕စည္းရုံး ယူခဲ့ ရတာ ။

လက္ရွိ အေျခအေနအရ ငါေျပာမယ္ ။ ဘယ္ လူမ်ိဳး ၊ ဘယ္ဘာသာဝင္

မဆို အလြယ္တကူ နွီးေႏွာေနထိုင္ လို႕ရတယ္ ။ အစၥလာမ္ ကလြဲရင္ ။

လီကြမ္ယု

စကၤာပူ ပထမဆုံးဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ ။

http://www.lee-kuan-yew.com/

http://www.scribd.com/doc/106758539/Mr-Lee-Kuan-Yew-s-View-on-Islam

သာသနာ့လမ္းစဥ္ဆိုတာ

သာသနာ့လမ္းစဥ္ဆိုတာ “ေစရာသြား၊ ထားရာေန” ဆိုတဲ့ ဖန္ဆင္းရွင္ဝါဒလည္း
မဟုတ္ဘူး။ “ႀကိဳက္သလိုေန၊ အခ်ိန္တန္ရင္ လာကယ္မယ္”လို႔ အာမခံ
တာဝန္ယူထားတဲ့ ကယ္တင္ရွင္ဝါဒလည္း မဟုတ္ဘူး။ ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး၊
ကိုယ္ထူကိုယ္ထ၊ ကိုယ္ရကိုယ္ယူ ဆိုတဲ့ ကမၼႆကတာဝါဒသာ ျဖစ္တယ္။ ကိုယ့္ဒုကၡ
ကိုယ္ပဲ ႏုတ္ရ, ေလွ်ာ့ရမယ္။ ကိုယ့္ခ်မ္းသာကို ကိုယ္ပဲရေအာင္ယူရမယ္၊
သာသနာဆိုတာ လမ္းခင္းေပးရံု လမ္းညႊန္ေပးရံု လမ္းဖြင့္ေပးရံုပဲ
တတ္ႏိုင္ပါတယ္။ လမ္းေပၚေရာက္ေအာင္တက္သြားျပီး သြားရမွာကေတာ့
ကိုယ့္အလုပ္ပါ။
 ( တိပိဋက ေယာ-ဆရာေတာ္)

 ကိုယ့္အတြက္သာၾကည့္တတ္ျပီး သူ႔အတြက္ မၾကည့္တတ္ရင္၊ မ်က္ေမွာက္အတြက္သာ ျမင္တတ္ျပီး
ေနာင္ေရးအတြက္ မျမင္တတ္ရင္ ေလာကီအတြက္သာ ဦးတည္တတ္ျပီး ေလာကုတၱရာအတြက္
ဦးတည္ခ်က္မထားတတ္ရင္ တဖက္မွ်သာျမင္သူျဖစ္လို႔ လူ႔စြမ္းရည္မကံုလံု
မျပည့္စံုေသးပါဘူး။ လူစင္မမီ၊ လူသားမပီသေသးပါဘူး။
(တိပိဋက ေယာ-ဆရာေတာ္)


လူ႔ဘဝဆိုတာ အကာႏွင့္အႏွစ္ ခြဲျခားသိျမင္တတ္မွသာ အကာကိုခြဲျပီး အႏွစ္ကို
ဆြဲထုန္ယူႏိုင္ပါလိမ့္မယ္။ အကာေလာက္ကိုသာ အႏွစ္ထင္ေနရင္ (သို႔မဟုတ္)
အကာႏွင့္အႏွစ္  ေျပာင္းျပန္ အျမင္လြဲေနရင္ အဖိုးတန္လွတဲ့ လူ႔ဘဝမွာ
အႏွစ္မေတြ႔ရေတာ့ဘဲ အကာနဲ႔သာ တဘဝ ဆံုးတတ္ပါတယ္။
(တိပိဋက ေယာ-ဆရာေတာ္)

စပ္ကူး မပ္ကူး မလြယ္ဘူး

လူထြက္ ရဟန္း၊
နန္းက် ဘုရင္၊
ပင္စင္ အျငိမ္းစား၊
ေယာက္်ားလူထူး၊
ဤသံုးဦးကား၊
စပ္ကူး မပ္ကူး၊
မလြယ္ဘူးတည့္။

ေနထိုင္ေရးခက္ခဲသူ သံုးေယာက္ရွိသည္ဟူ၏။ ယင္းသံုးဦးသည္ကား---
၁။ လူထြက္ရဟန္း
၂။ နန္းက်ဘုရင္
၃။ ပင္စင္အျငိမ္းစား-တို႔ ျဖစ္ပါသည္။


၁။ လူထြက္ရဟန္း---
ယင္းသည္ ေရွးစကားျဖစ္ပံုရသည္။ ယခုေခတ္မွာေတာ့ ဘုန္းႀကီးလူထြက္ဟု
ဆိုၾကသည္။ ဘုန္းႀကီးလူထြက္မ်ားသည္ အတိတ္ကာလက ရဟန္းဘဝတုန္းက ေနရ ထိုင္ရ
ႏွီးေႏွာေျပာဆိုရသည္ မ်ားမွာလည္း လူဝတ္ေၾကာင္မ်ားႏွင့္ မတူေသာ
ရဟန္းသာမေဏမ်ားႏွင့္အတူ ေနထိုင္ေျပာဆိုရသည္။
ေလ့လာသင္ယူရသည္မ်ားမွာလည္း လူမႈကိစၥအတတ္ပညာမ်ားႏွင့္ မစပ္ဆိုင္။
သံသရာဝဋ္မွ ထြက္ေျမာက္ေၾကာင္း တရားစာေပမ်ားျဖစ္သည္။


ရဟန္းဘဝ မေပ်ာ္ေမြ႔သျဖင့္ လူ႔ေဘာင္ေလာကသို႔ ေရာက္လာသည့္အခါ
ကေလးသူငယ္မ်ားကို စာသင္ရာ၌ လူ႔ေလာက ကႀကီး၊ ခေကြးမွစ၍ သင္ရေလရာ
အရာရာစိမ္းေနသည္။


စားဝတ္ေနေရးမွာလည္း ျမတ္စြာဘုရား၏ သာသနာ့ဝန္ကို ထမ္းေဆာင္ေနေသာေၾကာင့္ ျမတ္စြာဘုရား
ေပးသနားသည့္ စားစရာ၊ ဝတ္စရာ၊ ေနစရာမ်ားကို ရခဲ့ေပရာ မိမိကိုယ္တိုင္
ရွာေဖြလုပ္ကိုင္ရန္မလိုဘဲ
ျပည့္စံုခဲ့သည္။ လူ႔ဘဝကိုေရာက္ေသာအခါတြင္ကား စားဝတ္ေနေရးအတြက္
ကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး၍ လုပ္ကိုင္ရွာေဖြရေပေတာ့သည္။ လုပ္ခဲ့သည့္အေလ့အက်င့္
မရေသးသည့္အတြက္ စိမ္းေနျပန္သည္။


ျပင္ပတြင္ စကားေျပာရာ၌လည္း ရဟန္းဘဝတုန္းႏွင့္ လားလားမွ် မဆိုင္ေတာ့ေခ်၊
အေဖ၊ အေမ၊ ဦးေလး၊ အေဒၚ ေခၚေဝၚရမည့္အစား ဒကာႀကီး၊ ဒကာမႀကီး-ဟူေသာ
ေဝါဟာရႏွင့္ ကြဲလြဲလွေပသည္။ သြားလာေနထိုင္ပံုကလည္း အေတာ္ပင္သတိထားရသည္။
ရဟန္းဘဝတုန္းက သကၤန္းတင္သည့္ ဘယ္ဘက္လက္ မလႈပ္မရွား ျငိမ္သက္ခဲ့သည္မွာ
ေတာ္ရံုႏွင့္မေပ်ာက္ႏိုင္။ သတိထားျပီး လႈပ္ရွားေပးေနရသည္ မဟုတ္ပါေလာ။


ေရွးကပံုျပင္တပုဒ္ရွိသည္။ လူထြက္ခါစ ရဟန္းလူထြက္တေယာက္ ဆီေရာင္းေလေတာ့--
ဆီဗ်ိဳ႔...ဆီ..
ဆီမ်ား ကပၸိၾကဦးမလား...လို႔ ေယာင္ေအာ္မိသည္။
ဟဲ့..ဟဲ့..ဆီသည္ႀကီးက ဘုန္းႀကီးလူထြက္ႀကီးနဲ႔တူတယ္လို

႔ မိန္းမတခ်ိဳ႔က
ရယ္ေမာေျပာသံၾကားေလရာ
ေယာင္လို႔ပါ ဒကာမႀကီးတို႔-လို႔ ျပန္ေျပာမိကာ မိမိမွားမွန္းသိေတာ့
အတင္းေျပးခဲ့ရသတဲ့။

ဤသို႔ေသာအေၾကာင္းမ်ားေၾကာင့္ ရဟန္းဘဝမွ လူ႔ဘဝသို႔ေျပာင္းလာသည့္
ရဟန္းလူထြက္မ်ားအား စပ္ကူးမပ္ကူး မလြယ္ဘူး-ဟု ဆိုရမည္သာတည္း။

၂။ နန္းက်ဘုရင္---
ယခုေခတ္မွာေတာ့ နန္းက်သည့္ဘုရင္က ရွားပါးပစၥည္းတခုျဖစ္သည္။
ဇာတ္ပြဲထဲတြင္ေလာက္သာရွိသည္။
ေရွးကဘုရင္မ်ားသည္ ဘုန္းတန္ခိုး အလြန္ႀကီးၾကသည္။ လိုတရ ျပည့္ဝၾကသည္။
လူတို႔၏ အသက္စည္းစိမ္ဥစၥာမ်ားကို ပိုင္ဆိုင္သည္ဟုပင္ မွတ္တမ္းတင္
ေျပာစမွတ္ရွိခဲ့သည္။

ဘုရင္မ်ားသည္လည္း သူတို႔အသံုးအႏႈန္းေဝါဟာရ သီးသန္႔ရွိသည္။ ေရေသာက္သည္ကို
ေရၾကည္ေတာ္
ေသာက္သည္-ဟု ေျပာရသည္။ ထမင္းစားသည္ကိုလည္း ပြဲေတာ္တည္သည္-ဟု ေျပာရသည္။
လမ္းသြားသည္ကို စၾကာေတာ္ျဖန္႔သည္။ ၾကြခ်ီေတာ္မူသည္ဟု ေျပာရသည္။ ေရႏွင့္
အစားအေသာက္ စသည္တို႔ကို ကိုယ္တိုင္ယူေသာက္စားရသည္မရွိ။ ေက်းေတာ္၊
ကၽြန္ေတာ္၊ ကိုယ္လုပ္ေတာ္ေတြကသာ ဆက္သ,ရသည္။ သြားလိုရာသို႔လည္း
ေက်းကၽြန္တို႔က ေယါေတာ္၊ စၾကာယာဥ္ေတာ္မ်ားျဖင့္ ထမ္းပို႔သယ္ေဆာင္ရသည္။

ယင္းသို႔ ဘုန္းေတာ္ ကံေတာ္ ႀကီးမားၾကသည့္ ရွင္ဘုရင္မ်ားသည္ မိမိထက္
ဘုန္း၊ လက္ရံုး၊ တန္ခိုး၊ အာဏာႀကီးသူတက္လာ၍ နန္းက်ေသာအခါ မေျပာတတ္,
မဆိုတတ္၊ မေသာက္တတ္ မစားတတ္၊ မသြားတတ္ မလာတတ္၊ မေနတတ္ ျဖစ္သြားသည္။
ေရၾကည္ေတာ္ ဆက္သ,သူ၊ ပြဲေတာ္အုပ္ ဆက္သ,သူ မရွိေတာ့ျပီ။ အစစအရာရာ
အခက္အခဲရွိလာေတာ့သည္။ ဤသိ္ု႔ နန္းက်ဘုရင္မ်ား ေနေရးထိုင္ေရး
အခက္အခဲႀကံဳေတြ႔ရသည္။

၃။ ပင္စင္အျငိမ္းစား---
အမႈထမ္းအရာထမ္း၊ အလုပ္သမား၊ အခစားဘဝဟူသည္ ေကာင္းသည္ ဆိုးသည္
ေျပာဖြယ္မရွိ။ မိမိအားေပးအပ္၍ မိမိက လုပ္ပါမည္ဟု ဝန္ခံထားေသာ
အလုပ္တာဝန္မ်ားကို ထမ္းေဆာင္ရသည္။ နည္းသည္ မ်ားသည္ ေျပာရန္မလို။
မိမိရာထူး၊ အလုပ္တာဝန္အတြက္ သတ္မွတ္ထားသည့္ လုပ္အားခကို ခံယူရသည္။
ပိုလွ်င္စု၍ လိုလွ်င္ ရွာရံုသာရွိသည္။ မွန္မွန္လုပ္၊ မွန္မွန္ယူ၊
မွန္မွန္သံုးေနရသည္။ ေအးေဆးသည္ျဖစ္ေစ၊ ပူပင္သည္ျဖစ္ေစ ဤအခစားဘဝအေျခအေန၌
အက်င့္ရ ေနသားက်ေနျပီျဖစ္သည္။

ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ လေပါင္းမ်ားစြာ၊ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ
က်င္လည္ခဲ့ရသည္ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ယဥ္ပါးေနျပီျဖစ္သည္။ ယင္းသို႔ က်င္းသားရ၊
ေနသားက်ျပီး ယဥ္ပါးေသာ အေျခအေနမွ အေျပာင္းအလြဲျဖစ္ကာ
ပင္စင္အျငိမ္းစားဘဝသို႔ ေရာက္လာသည္ဆိုလွ်င္ အူေၾကာင္ေၾကာင္၊ ေယာင္ခ်ာခ်ာ
ျဖစ္ေနတတ္ေပသည္။ လုပ္ကိုင္ေနက်အလုပ္ကလည္း စြန္႔ခြါခဲ့ရျပီ။
လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ ရင္းႏီွးသူမ်ားႏွင့္လည္း ေဝးခဲ့ျပီ။ ရေနက်
အခေၾကးေငြမ်ားကိုလည္း မ၇ေတာ့။ သံုးစြဲေနက်အတိုင္းလည္း သံုးစြဲႏိုင္ခ်င္မွ
သံုးစြဲႏိုင္ေပမည္။ အေျခအေနအေဟာင္းမွ အေျခအေနအသစ္သို႔ေျပာင္းလာခါစ
ပင္စင္အျငိမ္းစားအတြက္ မလြယ္ကူေတာ့။ အခက္အခဲႏွင့္ ၾကံဳရေပေတာ့မည္။
ဤသည္မ်ားကို သံုးသပ္၍ ----

လူထြက္ရဟန္း၊ နန္းက်ဘုရင္၊ ပင္စင္အျငိမ္းစား၊ ေယာက်ာ္းလူထူး၊
ဤသံုးဦးကား၊ စပ္ကူးမပ္ကူး၊ မလြယ္ဘူးတည့္။

ကၽြန္ေတာ္သည္ အစိုးရဝန္ထမ္းတဦး ျဖစ္သည္။ (၂၀၁၁)ခုႏွစ္ထဲတြင္
အသက္(၆၀)ႏွစ္ျပည့္ ပင္စင္သြားရေတာ့မည္။ ပင္စင္နီးေနသည့္အတြက္ ျပင္ဆင္စရာ
မရွိမဟုတ္ ရွိသည္။ မည္သည့္ဌာန၊ ပုဂၢလိကလုပ္ငန္းကိုမွ် မဝင္ဘဲ စာေပမ်ား
ေဇာက္ခ်ေရးေတာ့မည္ဟု ႀကိဳတင္စီစဥ္ထားသည္။ ႀကိဳတင္၍
ျပီးခဲ့ေသာ(၁၀)ႏွစ္ခန္႔မွစ၍ စာေပေလာကထဲသို႔ ေျခလွမ္းတဖက္
လွမ္းထားျပီးျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ အထက္ေဖာ္ျပခ်က္မ်ားအရ ပင္စင္အျငိမ္းစားဘဝ
စပ္ကူးမပ္ကူး ကာလေရာက္သည့္အခါ ေတာင္ေတာင္အီအီ မျဖစ္ဖို႔ေတာ့
တင္းရင္းထားရဦးမည္။ တကယ္ပဲ တင္းရင္းရေလမလား၊ ပင္စင္အျငိမ္းစားဘဝေတြက
စပ္ကူးမပ္ကူးကာလ တကယ္ပဲ မလြယ္ဘူးလား။ မိမိဉာဏ္ရွိသေလာက္ႏွင့္
သံုးသပ္မိသည္။

ဆာေဂ်ေအ ဦးေမာင္ႀကီး---
ျမန္မာသကၠရာဇ္ (၁၂၃၃-၁၃၁၆) ခုႏွစ္ခန္႔က ထင္ရွားေက်ာ္ၾကားသည့္
ပုဂၢိ္ဳလ္ႀကီးမွာ ဆာေဂ်ေအ ဦးေမာင္ႀကီး ျဖစ္သည္။ ဤပုဂၢိဳလ္ႀကီးသည္
ျမန္မာလူမ်ိဳးထဲမွာ ေပၚထြန္းလာသည့္ တဦးတည္းေသာ ဘုရင္ခံျဖစ္သည္။
တရားဝန္ႀကီး ျပည့္ထဲေရးဝန္ႀကီး၊ သစ္ေတာေရးရာဝန္ႀကီးလည္း ျဖစ္ခဲ့ေသးသည္။

ျမန္မာသကၠရာဇ္(၁၃၁၂)ခုႏွစ္ခန္႔အခါက ထိုင္းႏိုင္ငံ လန္ပန္းျမိဳ႔၊
ေညာင္ဝိုင္းေက်ာင္းဆရာေတာ္ အရွင္ဝါယမ ရန္ကုန္ျမိဳ႔သို႔ ၾကြေတာ္မူလာသည္။
ဆရာေတာ္မွာ ထိုင္းႏိုင္ငံ၌ သာသနာျပဳေနေတာ္မူေသာ္လည္း မူရင္းဇာတိမွာ
ေရႊဘိုခရိုင္၊ တန္႔ဆည္ျမိဳ႔နယ္၊ စည္ႀကီးရြာ ဇာတိျဖစ္သည္။ ဆရာေတာ္သည္
ထိုင္းႏိုင္ငံမွေရာက္လာျပီး ထိုင္းႏိုင္ငံရွိ ျမန္မာအမ်ိဳးသားမ်ားႏွင့္
အတက္အသြယ္ရွိသည္။ ဆာေဂ်ေအ ဦးေမာင္ႀကီးထံသို႔ ၾကြေတာ္မူသည္။

ထိုအခါ ပင္စင္အျငိမ္းစားျဖစ္သည့္ ဆာေဂ်ေအာ ဦးေမာင္ႀကီးသည္ သားသမီး
ေဆြမ်ိဳးသဂၤဟ အေျခြအရံမ်ားႏွင့္ သိုက္သိုက္ဝန္းဝန္း စည္းစိမ္ဥစၥာ
ျပည့္စံုခ်မ္းသာစြာရွိသည္။ သို႔ေသာ္ လူမ်ားစြာႏွင့္ ေတြ႔ဆံုမႈကို
ေရွာင္ရွားကာ ေနကၡမၼပါရမီျဖည့္လ်က္ ကမၼ႒ာန္းတရား ပြားမ်ားေနေၾကာင္း
ဆရာေတာ္ဦးဝါယမက မိန္႔ၾကားေတာ္မူေသာေၾကာင့္ ေအးခ်မ္းစြာ တရားပြားေနသည့္
ပင္စင္စား အျငိမ္းစားႀကီးအေၾကာင္းကို ေလ့လာမွတ္သားခဲ့ရသည္။

စာေပေလာကတြင္လည္း တပ္မေတာ္ဘက္ဆိုင္ရာ အႀကီးအကဲမ်ား၊ အရပ္ဘက္အႀကီးအကဲ၊
အရာထမ္းမ်ားစြာ အျငိမ္းစားယူျပီး စာေရးသားမႈျပဳေနၾကသည္။ ပင္စင္စား
အျငိမ္းစားႏွင့္ မတူေခ်ေတာ့ ေပ်ာ္ေမြ႔ေနၾကသည္ကို ေတြ႔ရသည္။

ဤသို႔ဆုိလွ်င္  ပင္စင္အျငိမ္းစား၏ စပ္ကူးမပ္ကူးကာလ မလြယ္ဘူးဟူေသာ စာခ်ိဳးသည္---
ထို႔ျပင္တဝ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူး၊ လူထူး ၆-ဦး ဆိုသည့္ ဧကေစၥဝါဒလကၤာလည္း
ရွိေနျပန္ေသးေတာ့-
အိမ္ေထာင္ဦးစ၊
ထီေပါက္စႏွင့္၊
ေထာင္မွလြတ္ကင္း၊
ပဥၨင္းလူထြက္၊
နန္းတက္ဘုရင္၊
ပင္စင္အျငိမ္းစား၊
ေယာက်္ားလူထူး၊
ဤေျခာက္ဦးကား၊
အရူးအမူး၊
လြန္ေပ်ာ္ျမဴး၏။

လကၤာ၏ ဆိုလိုရင္း အဓိပၸါယ္မွာ-
၁။ အိမ္ေထာင္ဦးစ လူသား
၂။ ထီေပါက္စ လူသား
၃။ ေထာင္မွထြက္လာခါစ လူသား
၄။ ရဟန္းဘဝမွ ထြက္လာခါစ လူသား
၅။ ဘိသိက္ခံ ထီးန္းတက္ျပီးခါစ လူသား
၆။ ပင္စင္စား အျငိမ္းစားျဖစ္ခါစ လူသား
ဤလူေျခာက္ေယာက္တို႔သည္ အရူးအမူး အလြန္ေပ်ာ္ျမဴးၾကသူမ်ား ျဖစ္သည္ဟု ဆိုေပသည္။
မိမိသည္ ဝန္ထမ္းျဖစ္သည့္အတြက္ ပင္စင္စားရျခင္းသည္ နည္းျခင္း၊
မ်ားျခင္းကို အသာထား၍ မိမိထမ္းေဆာင္ျပီးေျမာက္ ေအာင္ျမင္မႈအတြက္
လုပ္ကိုင္လာခဲ့ရသည့္ ဝန္ထုပ္ဝတ္ပိုး တာဝန္ဝတၱရားႀကီးကို
မိမိအလွည့္ကုန္ဆံုးသည္အထိ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာျဖင့္ ခ်ထား၍
အနားယူခြင့္ရခဲ့ေလျပီျဖစ္ရာ မည္မွ်ဝမ္းသာအားရ ျဖစ္ေလမည္နည္း။
ေပါ့ေပါ့ပါးပါး စိတ္အားကိုယ္အား အနားယူခြင့္ရသြားျပီ ျဖစ္သည္။

ယင္းသို႔ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး အနားယူခြင့္ရသြားျပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မိမိဝါသနာပါ
ေလ့လာလုပ္ကိုင္ခ်င္ပါလ်က္ မေလ့လာ၊ မလုပ္ကိုင္ရေသးေသာ အလုပ္မ်ားကိုလည္း
လုပ္ကိုင္ခြင့္ရသြားျပီျဖစ္သည္။ ယင္းသို႔ ဝါသနာပါရာအလုပ္ႏွင့္
လုပ္သင့္လုပ္ထိုက္သည့္ အလုပ္မ်ားကို လုပ္ႏိုင္ခြင္ရျခင္းသည္လည္း လူပေလာက၊
လူ႔ဘဝ၌ အလြန္အရသာရွိ၍ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းသည့္ အခြင့္အေရးႀကီးကို
ရရွိျခင္းျဖစ္ေပသည္။ အလြန္ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းသည့္ ဘဝသစ္တခုကို
အစျပဳလိုက္ျခင္းပင္ ျဖစ္သည္။ ပင္စင္အျငိမ္းစားအျဖစ္ ေအာင္ပြဲႀကီးရခဲ့ရာမွ
ဆက္လက္၍ ေအာင္ပြဲအသစ္မ်ားရရန္ ဦးတည္လိုက္ျခင္းပင္ ျဖစ္ေပ၏။
ထုိ႔ေၾကာင့္ အရူးအမူး ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူးသူ ၆-ဦးစားရင္းတြင္
ပင္စင္အျငိမ္းစားကို ထည့္သြင္းထားျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

ေဖာ္ျပပါ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူးသူ ၆-ဦးတြင္ ျခြင္းခ်က္အေနျဖင့္
မႀကိဳက္မႏွစ္သက္ဘဲ ညားၾကရသည့္ အိမ္ေထာင္ဦးည၊
ထီေပါက္သည္ၾကားရ၍ ရူးသြားသူ၊
ေထာင္ကလြတ္ျပီး အျခားအမႈႏွင့္ ထပ္အဖမ္းခံရသူ၊
ရဟန္းလူထြက္ျပီး အဆက္အသြယ္ျပဳထားသည့္ အမ်ိဳးသမီးက လက္မခံေသာ ရဟန္းလူထြက္၊
နန္းတက္သည့္ညမွာပင္ အဆိပ္မိေသဆံုးရသည့္ ဘုရင္၊
ရသည့္လုပ္သက္ဆုေငြႏွင့္ ပင္စင္လစာမ်ား နည္းပါး၍ မေလာက္အင စိတ္ညစ္ရသူ
ပင္စင္စားမ်ား ရွိေနတတ္ေပေသးရာ ေပ်ာ္ရႊင္ျမဴးတူးျဖစ္ဖြယ္ရာဟူသည္တို႔ကို
ခ်င့္တြက္ဖြယ္ရာ ရွိေပေတာ့၏။
တရားသေဘာအရ ေဝဖန္ၾကည့္ပါမူ ပင္စင္အျငိမ္းစားတိုင္း၏ဘဝကို ဝမ္းနည္းေၾကကြဲ
အခက္အခဲဘဝေတြခ်ည္းသာ ျဖစ္သည္ဟု ဆိုျပန္လွ်င္လည္း အျငင္းပြားစရာ၊
ဝမ္းသာရႊင္ပ် သာယာလွသည့္ ပင္စင္အျငိမ္းစား ဘဝမ်ားကလည္း ရွိေနေပေသးသည္။
ပင္စင္အျငိမ္းစားဘဝတိုင္းကို ဝမ္းသာရႊင္ပ် သာယာလွသည့္ဘဝမ်ားဟု
ဆိုျပန္လွ်င္လည္း အျငင္းပြားစရာ။ ဝမ္းနည္းေၾကကြဲ အခက္အခဲရွိေနသည့္
ပင္စင္အျငိမ္းစား ဘဝမ်ားကလည္း ရွိေနျပန္သည္။ ဤသို႔ဆိုလွ်င္
ပင္စင္အျငိမ္းစားႏွင့္ အမွန္တရားကား မည္သို႔ပါနည္း။

ပင္စင္အျငိမ္းစားႏွင့္ အမွန္တရား (သမာနဝါဒ လကၤာ)---
ပင္စင္အျငိမ္းစား၊ အိုေယာက်္ား၊
သင္အားယခု၊ လမ္းညႊန္ျပဳအံ၊
လူ႔ဘဝတာ၊ တစ္သက္လ်ာကား၊
မၾကာခဏ၊ ျမန္လြန္းလွ၏၊
တက္ၾကြေပ်ာ္ဖြယ္၊ အားငယ္ညႇိဳးမႈ၊
ကိစၥစုကို၊ မျပဳေရွာင္ရွား၊
စြန္႔ပယ္ထား၍၊ တရားအမွန္၊
သိျမင္ရန္သာ၊ ႀကိဳးစားကာျဖင့္၊
ထြက္ရာလမ္းစဥ္၊ လိုက္ေစခ်င္သည္၊
ပင္စင္အျငိမ္းစား၊ အိုေယာက်္ား...။

လူသားတို႔ထြက္ရာလမ္း---
အမွန္တရား သိျမင္ေရးဟူေသာ ထြက္ရာလမ္းသည္ ပင္စင္အျငိမ္းစားမ်ားႏွင့္သာ
ကန္႔သတ္သက္ဆိုင္သည္မဟုတ္ပါ။ ပင္စင္အျငိမ္းစားမ်ားကဲ့သို႔ပင္
လူသားတိုင္းမွာ ဘဝသံသရာ၌ ရႊင္လန္းအားရ တက္ၾကြျမဴးေပ်ာ္ဖြယ္ေတြ အသေခ်ၤအနႏၲ
ေတြ႔ၾကရ၊ ဆံုၾကရ၊ ၾကံဳၾကရပါသည္။ အားငယ္ညႇိဳးႏြမ္း၊ ပင္ပန္းဆင္းရဲမႈေတြ
အသေခ်ၤအနႏၲႏွင့္ ၾကံဳၾကရ၊ ဆံုၾကရပါသည္။

ယင္း အေကာင္း,အဆိုးႏွစ္ပါး ေလာကဓံတရားမ်ား၏ ေနာက္ကြယ္မွာ ဝဲလည္လိုက္ေနရန္
မသင့္ပါ။ အမွန္တရားကိုသိျမင္၍ ထြက္ရာလမ္းစဥ္လိုက္ရန္မွာ
ပင္စင္အျငိမ္စားမ်ားသာမက လူသားတိုင္း လူသားတိုင္း လိုအပ္လွပါသည္။

ကိုေမာင္သန္းဝင္း
(ဂမၻီရ ၂၀၀၉-ဇူလိုင္လ)

ေကာက္ႏႈတ္ေဖာ္ျပသည္
(ေမာ္လူး)

လီကြမ္ယု စကၤာပူ

စင္ကာပူႏိုင္ငံ ခ်မ္းသာေသာႏိုင္ငံျဖစ္ေအာင္ ဦးစီးေဆာင္ရြက္ခဲ့ေသာ
လီကြမ္ယု-သည္ လီမ်ိဳးႏြယ္၀င္
ဟတ္ကာတရုတ္လူမ်ိဳးမွ ဆင္းသက္လာသူျဖစ္သည္။ ၁၉၂၃-ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၁၆-ရက္ေန႔တြင္
စင္ကာပူ၌ ေမြးဖြားခဲ့သည္။ လီကြမ္ယု၏ ဘိုးဘြားမ်ားသည္
၁၉-ရာစုေႏွာင္းပိုင္းမွစ၍ စင္ကာပူႏိုင္ငံ၌
စတင္အေျခခ် ေနထိုင္ခဲ့ၾကသူမ်ား ျဖစ္သည္။ ၾကြယ္၀ခ်မ္းသာေသာ မ်ိဳးႏြယ္မွ
ဆင္းသက္လာခဲ့ေသာ လီကြမ္ယုသည္ ထိုေခတ္က အထက္တန္းက်သည့္ အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္
သင္ၾကားေသာ စာသင္ေက်ာင္းမ်ားသို႔
တက္ေရာက္သင္ယူႏိုင္ခဲ့သည္။ မိသားစုတြင္ အႀကီးဆံုးသားျဖစ္၍
ေခါင္းေဆာင္မႈႏွင့္ ဆံုးျဖတ္ႏိုင္မႈ စြမ္းရည္ကို ငယ္စဥ္ကာလမွပင္
အေလ့အက်င့္ရရွိခဲ့သည္။ လီကြမ္ယု၏ ႀကိဳးစားမႈႏွင့္ မိဘမ်ား၏
ၾကပ္မတ္မႈေၾကာင့္
၁၉၃၅-ခုႏွစ္တြင္ မူလတန္းကို ပထမအဆင့္ျဖင့္ ေအာင္ျမင္ခဲ့ျပီး စင္ကာပူတြင္
နာမည္အႀကီးဆံုး ရာေဖးလ္ အထက္တန္းေက်ာင္းသုိ႔ ၀င္ခြင့္ရခဲ့သည္။
လီကြမ္ယုသည္ ရာေဖးလ္ေက်ာင္းတြင္ ပညာထူးခၽြန္ေသာေၾကာင့္
စေကာလားရွစ္ေထာက္ပံ႔ေၾကး ရခဲ့သည့္အျပင္ ၁၉၄၀-ျပည့္ႏွစ္တြင္ ကင္းဘရစ္
အထက္တန္းစာေမးပြဲကို စင္ကာပူႏွင့္ မေလးရွားနယ္ေျမတခုလံုး၌ ပထမစြဲ၍
ေအာင္ျမင္ခဲ့သည္။

ဒုတိယကမၻာစစ္ကာလအတြင္း၌ စင္ကာပူရွိ ရာေဖးလ္ေကာလိပ္မွာပင္ ဆက္တက္ခဲ့သည္။
ဂ်ပန္ေခတ္တြင္
တရုတ္စာႏွင့္ ဂ်ပန္စာဘက္သို႔ ဦးလွည့္သင္ၾကားခဲ့သည္။ ထို႔ေနာက္
ဂ်ပန္ေထာက္ပံ႔ေရးဌာနတြင္ စာေရး၀င္လုပ္ခဲ့သည္။
၁၉၄၃-ခုႏွစ္တြင္ ဂ်ပန္သတင္းျဖန္႔ခ်ိေရးဌာန၌ အဂၤလိပ္ပိုင္း အယ္ဒီတာအျဖစ္
အလုပ္ရခဲ့သည္။

လီကြမ္ယုသည္ ဒုတိယကမၻာစစ္အတြင္း လမ္းေဘးပြဲစား၊ ကပ္ေစးႏွဲ
မုန္႔ပဲသေရစာေရာင္းသူ စသည့္ ၾကံဳရာအလုပ္မ်ားျဖင့္လည္း ၀မ္းေရးကို တဖက္က
ေျဖရွင္းခဲ့သည္။ ၁၉၄၉-ခုႏွစ္တြင္ ရွိစုမဲ့စု ရွာေဖြစုေဆာင္း
ထားေသာေငြျဖင့္ လန္ဒန္တြင္ ဥပေဒပညာ သင္ၾကားေနစဥ္ ဆိုရွယ္လစ္၀ါဒကို
စိတ္၀င္စားကာ ေလ့လာခဲ့သည္။ လူျဖဴအဂၤလိပ္တို႔၏ လူမ်ိဳးခဲြျခားမႈႏွင့္
ကိုလိုနီ၀ါဒ က်င့္သံုးမႈမ်ားကို ကိုယ္ေတြ႔မ်က္ျမင္ခံစားခဲ့ရသည့္

အတြက္
နယ္ခ်ဲ႔ဆန္႔က်င္ေရးစိတ္ဓာတ္မ်ားလည္း ကိန္းေအာင္းလာခဲ့သည္။
၁၉၄၇-ခုႏွစ္တြင္ ဘုရင္မ၏ ပညာသင္ဆုျဖင့္ လန္ဒန္သို႔ေရာက္လာခဲ့ေသာ မစ္(ခ္)
ခ်ဴးႏွင့္ လွ်ိဳ႔၀ွက္လက္ထပ္ခဲ့သည္။ လန္ဒန္တြင္ ၄-ႏွစ္ခန္႔
ပညာသင္ခဲ့စဥ္အတြင္း ဘ၀တူလက္၀ဲယိမ္း စင္ကာပူ-မေလး ေက်ာင္းသားမ်ားႏွင့္
ဆက္သြယ္စည္းရံုးခဲ့ရာမွ ျဗိတိသွ်အစိုးရ၏ သကၤာမကင္းျဖစ္မႈကို ခံခဲ့ရသည္။
၁၉၅၀-ျပည့္ႏွစ္တြင္ စင္ကာပူသို႔ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာျပီး ၀တ္လံုအျဖစ္
ေဆာင္ရြက္လ်က္ တျခားဘက္မွလည္း ျဗိတိသွ်လက္ေအာက္မွ စင္ကာပူ လြတ္ေျမာက္ေရး
ႏိုင္ငံေရးလႈပ္ရွားမႈမ်ားကို စတင္ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည္။ ျဗိတိသွ်ဆန္႔က်င္ေရး
သပိတ္မ်ား၌ အလုပ္သမားေခါင္းေဆာင္အျဖစ္ ပါ၀င္ခဲ့သည္။ ၁၉၅၄-ခုႏွစ္တြင္
ျပည္သူ႔လႈပ္ရွားမႈပါတီ (People's Action Party-PAP) ကို
စတင္တည္ေထာင္ခဲ့သည္။ PAP သည္ ျဗိတိသွ် အုပ္ခ်ဳပ္မႈေအာက္တြင္
ပိုမိုတိုးခ်ဲ႔လာသည့္ ဥပေဒျပဳေကာင္စီ၌ အဓိကအတိုက္အခံပါတီ ျဖစ္လာသည္။
၁၉၅၉-ခုႏွစ္၌ စင္ကာပူတိုက္ပိုင္ အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ ရရွိလာေသာအခါ အာဏာရပါတီ
ျဖစ္လာသည္။ လီကြမ္ယုမွာလည္း ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရ စင္ကာပူျပည္နယ္၏
၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ျဖစ္လာသည္။ ၁၉၆၅-ခု ၾသဂုတ္လ ၉-ရက္ေန႔တြင္ မေလးျပည္ေထာင္စုမွ
စင္ကာပူကို ခြဲထြက္၍ လြတ္လပ္ေသာႏိုင္ငံအျဖစ္ ထူေထာင္ကာ လီကြမ္ယုသည္
၀န္ႀကီးခ်ဳပ္အျဖစ္ တာ၀န္ယူျပီး စင္ကာပူကို ခ်မ္းသာေသာႏိုင္ငံျဖစ္ေအာင္
ႀကိဳးစားခဲ့သည္။
စင္ကာပူႏိုင္ငံသည္ အေရွ႔ေတာင္အာရွေဒသတြင္ပါ၀င္ေသာ ႏိုင္ငံျဖစ္ျပီး
စတုရန္းမိုင္ ၁၇၃-မိုင္ က်ယ္၀န္းသည္။ ၂၀၀၈-ခုႏွစ္ သန္းေခါင္းစာရင္းအရ
လူဦးေရ ၄၈၃၉၄၀၀-ခန္႔ရွိသည္။ လီကြမ္ယု ၁၉၅၉-စင္ကာပူေဒသ၌ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္
ျဖစ္လာခ်ိန္၀ယ္ အသက္ ၃၆-ႏွစ္သာ ရွိေသး၏။ သို႔ရာတြင္
အရြယ္ႏွင့္မမွ်ေအာင္ပင္ ႀကီးမား၍ အႏၲရာယ္မ်ားလွေသာတာ၀န္ကို
ထမ္းေဆာင္ခဲ့ရသည္။ ကြန္ျမဴနစ္တို႔၏ ေျမေအာက္လႈပ္ရွားမႈႏွင့္
အလုပ္သမားသပိတ္ေမွာက္မႈမ်ား၊ အၾကမ္းဖက္ အဓိကရုဏ္မ်ား၊ PAP ပါတီမွာ
ခြဲထြက္မႈစသည့္ ႏိုင္ငံေရး မတည္ျငိမ္မႈမ်ားႏွင့္ စီးပြားေရးနိမ့္က်မႈ၊
ဘ႑ာေရးလိုေငြမ်ားျပားမႈ စသည့္ စီးပြားေရးျပႆနာေပါင္းစံုကို
ရင္ဆိုင္ေျဖရွင္းခဲ့ရသည္။ ထိုအေျခအေန၌ လီကြမ္ယုသည္ ႏို္င္ငံေရး၊
စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး စသည္တို႔ ဘက္ေပါင္းစံုမွ အရွိန္အဟုန္ျဖင့္
တိုးတက္လာေစရန္ အျပင္းအထန္ ႀကိဳးပမ္းခဲ့သည္။
၀န္ႀကီီးခ်ဳပ္ လီကြမ္ယုသည္ ျပည္သူလူထုအတြက္ အလုပ္အကိုင္တည္ျငိမ္မႈႏွင့္
စား၀တ္ေနေရး အဆင္ေျပမႈကို ျပည့္စံုႏိုင္သမွ် ျပည့္စံုေအာင္
ဖန္တီးသကဲ့သို႔ ျပည္သူမ်ား စည္းကမ္းစနစ္တက် ေနထိုင္ေရးကိုလည္း
ၾကပ္မတ္ထားသည္။ လမ္းေပၚတြင္ အမႈိက္ပစ္ျခင္းမွ အမ်ားသံုးအိမ္သာတြင္
သံုးျပီးေနာက္ သန္႔ရွင္းေရးအတြက္ ေရဆြဲမခ်သြားသည္အထိ
ဒဏ္ရိုက္အျပစ္ေပးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စင္ကာပူသည္ ကမၻာတြင္
အသန္႔ရွင္းဆံုးႏွင့္ စည္းကမ္းအရွိဆံုး ျမိဳ႔ေတာ္ျဖစ္ေနသည္။
ျမိဳ႔ေတာ္သန္႔ရွင္းမႈ မထိခိုက္ေစရန္ ပီေကႏွင့္ ကြမ္းစားျခင္းကိုပင္
ကန္႔သတ္တားျမစ္ထားသည္။ တဖက္တြင္ ၀န္ထမ္းမ်ား အဂတိလိုက္စားမႈမရွိေစရန္
စည္းကမ္းတင္းက်ပ္ ထားသကဲ့သို႔ လာဘ္စားဖို႔မလိုေအာင္လည္း လုပ္ခလစာမ်ား
လံုလံုေလာက္ေလာက္ ေပးထားသည္။ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ လီကြမ္ယု၏ လစာမွာ
အေမရိကန္သမၼတ၏ လစာထက္ပင္ မ်ားသည္ဟု ဆိုသည္။
စင္ကာပူႏိုင္ငံ၏ စီးပြားေရးတည္ျငိမ္စြာ တိုးတက္ဖြံ႔ျဖိဳးေနျခင္းမွာ
ႏိုင္ငံေရးတည္ျငိမ္မႈ၏ အက်ိဳးဆက္ေၾကာင့္ လည္း ျဖစ္သည္။ စင္ကာပူတြင္
၁၉၅၉-ခုႏွစ္၌ လီကြမ္ယု တည္ေထာင္ခဲ့ေသာ PAP ပါတီကသာ အာဏာရရွိေနသည္။
ႏိုင္ငံေရးအရ အစဥ္တစိုက္ စည္းလံုးညီညြတ္မႈရရွိေရးကို အထူးအေလးထားသည္။
ျခံဳ၍ သံုးသပ္ရလွ်င္ စင္ကာပူႏိုင္ငံ၏ အံ႔ဘနန္းတိုးတက္ေအာင္ျမင္မႈမ်ားတြင္
စင္ကာပူႏိုင္ငံ၏ ဖခင္ႀကီးဟု ဆိုင္ႏိုင္ေသာ ၀န္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း
၀ါရင့္၀န္ႀကီး လီကြမ္ယု၏ အေျမာ္အျမင္ ႀကီးမႈ၊ ဇြဲလုံ႔လထက္သန္မႈ၊
စည္းကမ္းစနစ္ႀကီးမႈ၊ ပညာအရည္အခ်င္း ျပည့္၀မႈႏွင့္ အေတြ႔အၾကံဳ
ရင့္က်က္မႈစေသာ အဖိုးမျဖတ္ႏိုင္သည့္ ေခါင္းေဆာင္မႈအရည္အေသြးမ်ားက
အေရးပါေသာအေၾကာင္းရင္း တရပ္အျဖစ္ ပါ၀င္ေနသည္ကား မည္သို႔မွ်
မျငင္းႏိုင္ေသာ အခ်က္ပင္ ျဖစ္ပါသည္။
ကိုးကား
ဦးျမင့္ေစာ-(သမိုင္းပါေမာကၡ၊ ပုသိမ္တကၠသိုလ္)